மலையக பெருந்தோட்டப்பாடசாலைகளில் விஞ்ஞான, கணித பிரிவுகளுக்கு கற்பித்தலுக் கென்று இந்தியாவின்,  தமிழ்நாட்டில்  இருந்து நூறு ஆசிரியர்களைக் கொண்டுவர தீர்மானித்துள்ள விடயம்   பெரும் பிரச்சினையாக பேசப்படுகின்றது. சகல மொழி ஊடகங்களிலும் இது தொடர்பான செய்திகளும் அறிக்கைகளும் வெளிவரத் தவறவில்லை. இது பற்றி பலமுனை விவாதங்களை இணையத்தளங்கள், சமூக வலைத்தளங்களில் அவதானிக்கலாம்.  தலைநகரை மாத்திரம் பிரதானமாகக் கொண்டிருந்த 'பட்டதாரிகள் ஆர்ப்பாட்டம்' தற்போது ஏனைய பிரதேசங்களுக்கும் பரவிவிட்டது. 

இந்த விமர்சனங்கள் ஒருபுறம் இருக்க, தமிழ்நாட்டு ஆசிரியர்களின் தேவை ஏன் திடீரென ஏற்பட்டது என்பது பற்றிய கேள்வி எழுகிறது. அதனையே இவ்வார 'அலசல்' அலசுகிறது. இந்த விடயத்துக்கு முன்பதாக மலையகக் கல்வியின் பின்புலம் பற்றி  சிறு அலசல் பார்வை ஒன்றை செலுத்த வேண்டியுள்ளது. 

 கூலிகளாக வந்தவர்களுக்கு படிப்பு எதற்கு?' என்ற நிலையில் இருந்து பெற்றோரின் உழைப்பைப் பெற்றுக்கொள்வதற்காக அவர்களின் பிள்ளைகளை பராமரிக்கும் ஒரு நிலையமாக உருவாக்கப்பட்ட' பிள்ளைக்காம்பராக்கள்' (Creche) எனும் கொட்டகைகள் தான் பரிணாம வளர்ச்சிபெற்று இன்று மலையகத் தோட்டப்பாடசாலைகள் (Estate Schools) எனும் பெயருடன் இயங்கிவருகின்றன. மறுபுறத்தில் 'பிள்ளைக்காம்பரா'கலாசாரத்தில் இருந்தும் இன்னும் முழுமையாக விடுதலை  பெற்றதாகவும் இல்லை.

 1948 இல் சுதந்திரத்தின் தொடர்ச்சியாகவே இலங்கையில் இலவசக்கல்வி எனும் கோட்பாடு சி.டபிள்யூ.டபிள்யூ.கன்னங்கரவினால்  முன்வைக்கப்பட்ட போதும்  1972 ஆம் ஆண்டு காணி சுவீகரிப்புச்சட்டத்தின் பின்னர் தோட்டங்களை அரசு பொறுப்பேற்றது. இதன்  பின்னர்தான் படிப்படியாக தோட்டங்களுக்குள் இயங்கிய தோட்டப் பாடசாலைகள் அரசாங்க பாடசாலைகளாக மாற்றம் பெற்றன. எனவேதான் இலவசக்கல்வி–சமத்துவக்கல்வியாக இருக்கவில்லை என்கிற கருத்தை வலியுறுத்த வேண்டியிருக்கின்றது

எது எவ்வாறாயினும் இன்றைய இருநூற்றாண்டு கால மலையக வரலாற்றில் நூற்றாண்டு கடந்த வரலாற்றைக்கொண்ட பல பாடசாலைகளை மலையகத்தில் நாம் காணலாம். எனவே மலையக கல்வி, வரலாறு என்பது மலையக மக்களின் இன்னல்கள் நிறைந்த வாழக்கை வரலாற்றுடன் ஒன்றித்தே பயணித்துள்ளது. 

மலையகம் கல்வியில் பின்தங்கிய சமூகமோ, கல்விக்காக பின்நிற்கும் சமூகமோ இல்லை. ஆனால், அந்த தொழில்துறையில் அந்த நிர்வாக முறையில் உள்ள கட்டமைப்பு அவர்களுக்கான கல்விவாய்ப்பை குறைத்திருக்கிறது என்பதே உண்மையாகும். இந்தக் கல்வி வரலாற்று பின்புலத்துடன்தான் இன்று இலங்கையின் சட்டத்துறையில் நீதிபதிகளாகவும் பாராளுமன்ற உறுப்பினர்களாகவும், நிர்வாகத்துறையில் ஆணையாளர் களாகவும், அதிகாரிகளாகவும்  ஊடகத்துறையில் பரவலாக பணியாற்றுபவர்களாகவும் பணி புரியும் ஆற்றலை மலையகத்துக்கு வழங்கியிருக்கிறது.

தோட்டப்பாடசாலைகள் கொண்ட ஒரு பிரிவு தனிப்பிரிவாக கல்வி அமைச்சில் ஒரு அலகாக (UNIT) தொழிற்படுகின்றது. இன்றைய நிலையில் இலங்கைக் கல்வி அமைச்சின் கீழ், கல்வித் திணைக்களத்தின் கீழ தோட்டப்பாடசாலைகளை விருத்திசெய்யும் நோக்கோடு அந்த அலகு செயற்படுவது நல்ல வாய்ப்பு. எனினும் அதன் மறுவடிவமாக தோட்டப்பாடசாலைகள் தேசிய கல்வித்துறை நீரோட்டத்திற்குள் இன்னும் முழுமையாக உள்வாங்கப்படவில்லை என்பதற்கான குறியீடும் அதுவாகவே இருக்கின்றது.. 

மொத்தமாக மலையகத்தில் 843 பெருந்தோட்டப்பாடசாலைகள் இருக்கின்றன. இதில்  1 AB தரப் பாடசாலையாக 22 பாடசாலைகள் இருக்கின்றன. தரம் 1 முதல் உயர்தரத்தில் கலை,வர்த்தகம், விஞ்ஞானம், கணிதம் ஆகிய உயர்தரப் பிரிவுகளை உள்ளக்கிய பாடசாலைகளைக் கொண்டவையே தரம் 1AB பாடசாலையாகக் கணிக்கப்படுகின்றது. 

1C தரத்திற்குட்பட்ட  121 பாடசாலைகள் இருக்கின்றன. முதலாம் வகுப்பு முதல் கலை, வர்த்தக உயர்தரப்பிரிவுகளைக் கொண்ட பாடசாலையாக 1C தர பாடசாலை கணிக்கப்படுகின்றது. 

தரம் 2 பாடசாலைகள் மத்திய,  தென், வடமேல் ஆகிய மாகாணங்கள் களுத்துறை ஆகிய மாவட்டங்களை உள்ளடக்கியதாக    252 பாடசாலைகள் இருக்கின்றன.    

இதில் மூன்றாந்தரப் பாடசாலைகளாக 448 பாடசாலைகள் இருக்கின்றது. இது கல்வி  அமைச்சின் தகவல். 

இவ்வாறு பாடசாலைகள் தரப்படுத்தப்பட்டிருக்கின்றபோதும்  அந்த தந்த பாடசாலைகளுக்கான ஆசிரியர் தேவை முழுமையாக பூர்த்தி செய்யப்படவில்லை. 

இந்தப்பற்றாக்குறை  உடனடியாக   ஏற்பட்டது அல்ல. ஆரம்ப காலங்களில் மலையகப்பகுதிகளில் பயிற்சி பெற்ற ஆசிரியர்கள், பட்டதாரி ஆசிரியர்களின் தேவை  வடக்கு, கிழக்கு  ஆசிரியர்கள் மூலம் ஓரளவு பூர்த்தி செய்யப்பட்டது. அவர்கள் மூலம் பல பட்டதாரிகள் மலையகத்தில் உருவானார்கள். ஆனால்,  இப்போது குறிப்பிட்ட துறைகளுக்கு வடக்கு,  கிழக்கிலேயே பட்டதாரி ஆசிரியர்களுக்கு தட்டுப்பாடு ஏற்பட்டுள்ளது. 

வடக்கு,  கிழக்கு பகுதியில் இருந்து விஞ்ஞான,  கணித பாடத் துறைகளுக்கு ஆசிரியர்களை  எடுப்பதற்கு தயாராக இருக்கின்றபோதும்   வேலையில்லா பட்டதாரிகள் இருக்கின்ற போதும் தேவையான விஞ்ஞான பட்டதாரிகள் இல்லை.    

மலையகத்தில் நுவரெலியா தவிர்ந்த ஏனைய பாடசாலைகளுக்கு அதாவது விஞ்ஞான உயர்தர பாடசாலைகளுக்கு பட்டதாரி ஆசிரியர்களின் உடனடி தேவை இருக்கின்றது. அதற்குரிய தற்காலிக தெரிவு இந்தியா என்பதற்கு பிரதான காரணம் போதனா மொழி தமிழில் இருக்கின்றமையே . இது அமைச்சரின் கூற்று.

அப்படியே அதனை ஏற்றுக்கொண்டாலும் அது   வெறுமனே தற்காலிக தீர்வாக இருக்கலாமே தவிர இது நிரந்தர தீர்வாக அமையாதிருந்தால் சிறப்பு. அதற்கான இடத்தை வழங்காது எதிர்வரும் காலங்களில் உள்நாட்டிலேயே  அதிகளவு விஞ்ஞான ,

கணித பட்டதாரிகளை ஆசிரியர் தொழிலை தெரிவுசெய்வதற்கு உட்படுத்தும் போது இவ்வாறானதொரு இறக்குமதிகளை தவிர்த்துக்கொள்ளக்கூடியதாக இருக்கும்.

மலையகத்தைப்பொறுத்தவரையில் கடந்த பத்து வருட காலத்தை நோக்குகையில்   கணித,  விஞ்ஞானத் துறையில்  அத்துறையைச் சார்ந்த பெருமளவானோர் உருவாகியிருக்கின்றார்கள். அட்டன் நகரில் நீண்டகாலமாக பல பொறியியல் துறை மாணவர்களை உருவாக்கிய ஆசிரியர் ஜீவராஜன் உட்பட பலரைக் குறிப்பிடலாம். இவர் கிழக்கை சேர்ந்தவராக இருந்தாலும் இவரது ஆசிரியர் சேவையின்  மூலம் சமூகத்தில் பல பொறியியலாளர்கள் உருவா கியிருக்கின்றார்கள். 

இந்த பத்து வருட காலப்பகுதிக்குள் எத்தனையோ விஞ்ஞான, கணித பட்டதாரிகளை உருவாக்கியிருக்கலாம். உயர்தர கணித, விஞ்ஞான பிரிவுகளைத் தெரிவு செய்யும் மாணவர்களின் மனநிலைபற்றி இங்கு பேசவேண்டியிருக்கிறது. கணிதத்துறையை தெரிவு செய்தவர் பொறியியலாளர் ஆவது என்றும் உயிரியல் விஞ்ஞான துறையை தெரிவு செயதவர் வைத்தியராவது என்ற இலக்குடன் மாத்திரமே களத்தில் இறங்குகின்றனர்.

உதாரணமாக  40 பேர் கல்வி கற்கும் ஒரு வகுப்பில் 12 பேர் பொறியியலாளராக/ மருத்துவராக உயர்கல்விக்கு  தெரிவானார்கள் என்று வைத்துக்கொள்வோம். குறைந்தது ஆறு பேராவது விஞ்ஞான பிரிவுக்கு (BSC) தெரிவாகாமலா இருந்திருப்பார்கள்? அப்படிப் பார்த்தால் குறைந்தது அறுபது விஞ்ஞான பட்டதாரிகள் இப்போது மலையகத்தில் இருந்தாக வேண்டும். அவர்கள் எங்கே என்பதுதான் கேள்வி.

பொறியியல் அல்லது மருத்துவம் கிடைக்காதபோது அதற்கு கீழான BSC போன்ற பட்டப்படிப்பை நம்மவர்கள் தெரிவுசெய்வதில்லை. அப்படியே தெரிவு செய்தாலும் இவ்வாறு படித்து விட்டுச் செல்பவர்களின் தொழிற்தெரிவில்  ஆசிரியர் தொழிலை தெரிவு செய்பவர்களின் எண்ணிக்கை வெகு குறைவாகவே இருக்கின்றது. மலையகம் சார்ந்தவர்கள் இத்துறைகளில்  கற்றுத்தேர்ச்சி பெற்றாலும் அவர்களின் தொழில் தெரிவு ஆசிரியர் தொழிலாக அமைவதில்லை. 

எனவே சமூகம் என்ற வகையில் கணித, விஞ்ஞான பாட ஆசிரியர்களின் விடயத்தை ஒரு சமூகமாக எவ்வாறு இந்த பணியில் பங்கேற்க முடியும் என்பதிலேயே தீர்வு தங்கியுள்ளது. 

இப்போது கூட மத்திய மாகாணத்தில் பட்டதாரி ஆசிரியர் நியமனம் வழங்கப்பட்டவர்களை அழைத்து ஒரு கட்சிக் காரியாலயத்தில் தங்களது கட்சிதான் இந்த தொழில் வாய்ப்பைப் பெற்றுக்கொடுத்தது என வகுப்பு எடுக்கப்பட்டதாம். இதுபோல தான் இந்தியாவில் இருந்து ஆசிரியர்களை இறக்குமதி செய்து மலையகக் கல்வி வளர்ச்சிக்கு உதவியதாக (இது நடைமுறைக்கு வந்தால்)  கல்வி இராஜாங்க அமைச்சரும் மார்தட்டிக்கொள்ளலாம். 

இவை போன்ற செயற்பாடுகள் அரசியல்வாதிகளின் நிகழ்ச்சி நிரலுக்கு உட்பட்டவை.  இப்போதைய கல்வி இராஜாங்க அமைச்சரின் அறிவிப்பும் ஏற்பாடும் தற்காலிகமானதே தவிர அதுவே நிரந்தரமாகிவிட முடியாது. மலையக சமூகம் தமக்கான விஞ்ஞான, கணித பாட ஆசிரியர்களை உருவாக்கும் பணியை தானே பொறுப்பேற்க வேண்டும். அதற்கு அர்ப்பணிப்பான சமூக அக்கறையாளர்களாக கல்விச் சமூகமும் கல்வி கற்கும் இளைய சமூகமும் செயற்பட முன்வரவேண்டும். அதுவரை இறக்குமதிகளை எதிர்ப்பதில் பயனில்லை என்றே தோன்றுகிறது.

நன்றி - வீரகேசரி

இனவாதம் தொடர்ச்சியாக தலைவிரித்தாடும் இலங்கையில் அதன் வளர்ச்சிவேகம் குறைந்த பாடில்லை. அதுவும் பாரதப்பிரதமரின் இலங்கை விஜயத்தின் பின்னர் எழும் பல இனவாத கருத்துக்கள் இந்நாட்டில் எப்போதும் ஒரு சமாதானத்திற்கான வழி இல்லை என்பதற்கு எச்சரிக்கை விடுப்பதாக  இருக்கின்றது. இதன் வாதப்பிரதிவாதங்கள் தென்னிலங்கையில் தலைவிரித்தாடுகின்ற நிலையில் அது பற்றி நாளுக்கு நாள் பலதரப்பட்ட கருத்துக்கள்  உருவகித்து வெளிப்படுத்தப்படுகின்றன.

பாரதப்பிரதமரின் மலையக விஜயத்தின் போது அறிவித்த கருத்துக்கள் கொழும்பு அரசியலிலும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியுள்ளது. பத்தாயிரம் வீடுகள் உட்பட இதர சில விடயங்களை மலையகத்துக்கு வழங்குவதாக அவரது அறிவித்தலின் பின்னர் பல  இனவாதிகள் தமது கருத்துக்களை கக்க தொடங்கி விட்டனர். இந்தியாவில் இருந்து கொண்டுவரப்பட்ட இந்திய வம்சாவளியினரான மலையகத்தமிழ் மக்களுக்கு பல்வேறு உதவிகளையும் அவர்களின் அடிப்படை அரசியல் இருப்புக்களையும் பெற்றுக்கொடுக்க வேண்டிய தார்மீக  பொறுப்பும்  கடப்பாடும் இந்தியாவிற்கு இருக்கின்றது.

மலையக மக்களின் இருப்பினை கேள்விக்குறியாக்கிய ஸ்ரீமா –  சாஸ்தரி ஒப்பந்தத்தின் பின்னர் மலையகத் தமிழ் மக்கள் இந்நாட்டில் சனத்தொகையில் இரண்டாவது இடத்திலிருந்து  நான்காவது இடத்திற்கு தள்ளப்பட்ட விடயம் யாவரும் அறிந்ததே. அந்த ஒப்பந்தமே  அம்மக்களின் அரசியல் இருப்பினை கேள்விக்குறியாக்கியதுடன் இன அடையாளத்தையும் கேள்விக்குள்ளாக்கியுள்ளது. இம்மக்கள் இன்று இலங்கையில் இருந்தாலும் இவர்கள் இலங்கைத் தமிழர்களாக முழுமையாக இன்று அங்கீகரிகப்பட்டுள்ளார்களா? இப்படி பல தரப்பட்ட கேள்விகளை அடுக்கிக் கொண்டே போகலாம். இது இவ்வாறிருக்க பாரதப்பிரதமரின் வருகையின் பின்னரான சில விடயங்களைப்பற்றி இக்கட்டுரையில் குறிப்பிடுகின்றேன்

''பாரதப் பிரதமர் மோடி மலையகத்துக்கு வருவதனால் மாத்திரம் எல்லாம் நடந்துவிடுமா?''. இவ்வாறானதொரு கேள்வி அவர் இலங்கை வருமுன் பலரது மனதிலும் எழுந்தது. அது பற்றிய கருத்து பரிமாற்றங்கள் வலைத்தளங்கள், சமூக ஊடகங்களிலும் ஆதிக்கம் செலுத்தின. ஆனால், அவரது விஜயத்தின் பின்னரே 'மலையகம்'  இன்று சர்வதேசரீதியில் பேசும் அளவுக்கு வந்துள்ளதனை கடந்தவாரத்தில் இந்தியாவில் உள்ள பிரபல ஊடகங்களில் மலையகம் தொடர்பாக வெளியான பல கட்டுரைகள், நேர்காணல்கள் என்பன வெளிப்படுத்தின.

ஏன்? உள்ளூரில் உள்ள ஆங்கில ஊடகங்களில் கூட மலையகம் பற்றியதான விடயம் அழுத்தமாக பிரசுரிக்கப்பட்டிருந்தது.

எப்படியோ ஒரு பெருந்தலைவரின் வரலாற்று முக்கியத்துவமிக்க விஜயத்தினால்  இவ்வளவு காலமும் 'பின்தங்கிய' சமூகமாக பேசப்பட்டு வந்த மலையகம் வெளி உலகுக்கும் கொண்டு வரப்பட்டுள்ளது.

அந்த பின்தங்கிய சமூகத்தின் வளர்ச்சி குறித்து அவர்களின் நலன் குறித்து அதிகளவு கரிசனை கட்ட வேண்டிய இந்தியா பல அறிவிப்புக்களை விடுத்துள்ளமையானது இங்குள்ள இனவாதிகளுக்கு பெரும் வாதமாகவே இருந்துவிட்டது. இதே அறிவிப்பினை தெற்குக்கு அறிவித்திருந்தால் அவர்களின் மனம் எப்படி குளிர்ச்சியடைந்திருக்கும் என்று சிந்தித்துப் பார்க்க வேண்டிய ஒரு தேவையும் இங்கு எழுகிறது. ஆனால், இந்த அறிவிப்பின் பின்னர், ''தெற்கிற்கு உதவினால் சகோதரத்துவம் ,மலையகத்திற்கு உதவினால் இனவாதம்'' எனும் தொனியில் கருத்துக்கள் வெளியாகின்றன. பொதுவாக தமிழர்களுக்கு வெளிநாடுகள் கரிசனை காட்ட முனையும் போது தென்னிலங்கை கொதித்தெழும்புவது புதிதான விடயமும் அல்ல.

மலையகத்துக்கான பத்தாயிரம் வீடுகள், இதர வசதிகள் வழங்குவது பற்றி மோடியின் அறிவிப்பின் பின்னர் பாராளுமன்ற உறுப்பினர் கம்மன்பில கூறிய கருத்துக்கு அமைச்சர் மனோகணேசன் விடுத்திருந்த அறிக்கையின் ஒரு பகுதியை இங்கு சுட்டிக்காட்ட வேண்டும் ''மோடி, மலையகம் சென்று, தோட்டத் தொழிலாளர்களுக்கு 10,000 வீடுகளை அமைத்து தர உறுதியளித்துள்ளார். அதேபோல், இலங்கையில், இந்தியா ஏற்கனவே வழங்கிவரும் இலவச அம்புலன்ஸ் என்ற மருத்துவ வாகன வசதியை இன்னும் ஏழு மாகாணங்களுக்கு விஸ்தரிப்பது தொடர்பாகவும் அறிவித்துள்ளது.  இவை பற்றிய பின்னணிகளை அறியாமல், புரிந்துகொள்ள முயற்சி செய்யாமல், இத்தகைய அறிவிப்புகளை செய்ய நரேந்திர மோடி யார்? இலங்கை இந்தியாவின் 30ஆவது மாநிலமா? என்ற கேள்விகளை எழுப்பி, அதன்மூலம் இவற்றுக்கு தவறான அர்த்தங்களை கற்பித்து, சிங்கள மக்களை தூண்டிவிடும் முகமாக, இனவாத பைத்தியம் பிடித்த நிலையில் கூட்டு எதிரணி எம்.பி உதய கம்மன்பில பேசி வருகிறார்'' என்று அமைச்சரின் அறிக்கையில் தெரிவிக்கப்பட்டிருந்தது.

பாரதப்பிரதமரின் விஜயத்தின் பின்னர்  சிங்கள பத்திரிகைகள், சமூக ஊடகங்களில் பெரும்பான்மை தரப்பினரால் விடுக்கப்பட்ட  கருத்துக்கள் அவர்கள் எவ்வாறான ஆத்திரத்தில் இருக்கின்றார்கள் என்று எண்ணிக்கொள்ளலாம். முஸ்லிம்களுக்கு அரபு நாடுகள் வீடுகள் கட்டிக் கொடுக்கின்றன, வடக்கு கிழக்கிலுள்ளவர்களுக்கு டயஸ்போரா காரர்கள் கட்டிக் கொடுக்கிறார்கள், மலையகத்தவர்களுக்கு இந்தியா கட்டிக்கொடுக்கிறது. சிங்களவர்களுக்கு இப்படியொரு அநியாயம் நடக்கிறது என்பதையும் இத்தளங்களில் சுட்டிக்காட்டத்தவறவில்லை.

இதுவரை இந்தியா இலங்கைக்கு வழங்கிய உதவி நடவடிக்கைகளில் மலையகத்துக்கு எவ்வளவு வந்து சேர்ந்தது என்று மலையகத்தில் இருந்து கேள்வி தான் எழுப்பியிருக்கிறோமா...? ஆம்!!! பத்தாயிரம் வீடுகள் குறித்து பேசுவதற்கு முன்பு இதுவரை இந்தியா இலங்கைக்கு எவ்வாறான உதவிகளை வழங்கியுள்ளது என்பது பற்றி குறிப்பிட வேண்டிய தேவையும் இங்கு எழுந்துள்ளது.

யுத்தத்தினால் இடம்பெயர்ந்த மக்களுக்கு 458 மில்லியன் அமெரிக்க டொலர், இந்திய வீடமைப்புத்திட்டத்திற்கு 1372 கோடி இந்திய ரூபாய்கள். (இதில் 46,000 வடக்கு, கிழக்கு பகுதிக்கு – 4000 மலையகப் பகுதிக்கு) நடைபெறும் திட்டங்கள், யாழ்ப்பாணத்தில் கலாசார மத்திய நிலையம், திருக்கேதீஸ்வரம் ஆலயத்தினை புனரமைத்தல், வடக்கு, கிழக்கு பகுதியில் 3000 மழை நீர் சேமிப்புத்திட்டம், யுத்தத்தின் பின்னர் வடக்கிற்கான இரயில் பாதை புனரமைப்பு, சுனாமியின் பின்னர் தெற்கிற்கான இரயில் பாதை புனரமைப்பு, யாழ்ப்பாணத்தில் கைவினைப்பொருட்களின் உற்பத்தியை செய்யும் கிராமங்களை விருத்தி செய்தல், மட்டு. போதனா வைத்தியசாலையில் சத்திரசிகிச்சை பிரிவு ஒன்றை அமைத்தல், இலங்கை மாணவர்களுக்கு இந்தியாவில் புலமைப்பரிசில் பரீட்சை (இதில் சிங்கள மாணவர்களும் அடக்கம்), மாத்தளை, மகாத்மா காந்தி நிலையம், மேல்மாகாணத்திற்கு மாத்திரம் இந்தியா வழங்கி வந்த அம்புலன்ஸ் சேவைத் திட்டம் இப்போது எல்லா மாகாணங்களுக்கும் விஸ்தரிக்கப்பட்டுள்ளது.

றுஹுணு பல்கலைக்கழகத்தில் ரவீந்திரநாத் தாகூரின் பெயரில் கேட்போர் கூடம், அம்பாந்தோட்டையில் கைவினைப்பொருட்களின் உற்பத்தியை செய்யும் கிராமங்களை விருத்தி செய்தல், அம்பாந்தோட்டையில் மீன்பிடி உபகரணங்கள் மற்றும் சைக்கிள்கள் போன்றவற்றை வழங்கிவைத்தமை, பொலனறுவையில் பல்லின மாணவர்கள் கற்கும் பாடசாலை ஒன்றை விருத்தி செய்தல் இந்த திட்டங்களுடன் ஒப்பிடும்போது மலையகத்திற்கான 10000 வீடுகள் என்பது இந்திய உதவித்திட்டத்தின் சிறு பகுதியே..

இந்தியா இலங்கையில் காலங்காலமாக  தனது உரித்தை நிலைநாட்டவும் தனது கையை வைத்திருப்பதற்கும் இலங்கையின் பிரச்சினைகளை கையாண்டு வந்திருக்கிறது. யுத்தத்தின் பின்னர் இப்போது மீண்டும் மலையகத்தில் இந்தியா நுழைந்திருக்கிறது, மலையகத்துக்கு வந்த முதலாவது இந்தியப் பிரதமர் மோடி. நேரு இலங்கை வந்திருந்த போது அவர் பிரதமராக இல்லை என்பதும் கவனிக்கத்தக்கது. தனது பிடியை வைத்திருக்க வேண்டுமென்றால் முழுமையாக அந்த பிரச்சினையை இந்தியா தீர்க்கவும் விரும்பாது. தீர்க்க விரும்பியதும்  இல்லை. எனவே தான் இந்தியா மலையக விடயத்திலும் இம்முறை நிரந்தர அரசியல் தீர்வு விடயம் குறித்து ஒன்றும் பண்ணவுமில்லை. அதற்கான சிறு சமிக்ஞையைக் கூட காட்டவுமில்லை. ஆனால், நிவாரண விடயங்களில் அது கவனம் செலுத்தியிருக்கிறது.

காலங்காலமாக இந்த நிவாரண அரசியலுக்குள் சிக்கித் தவித்து, அடிப்படை அரசியல் தீர்வை அடுத்தடுத்த நிலைக்கு தள்ளிய கைங்கரியத்தை மலையக அரசியல் தலைவர்களும் காலங்காலமாக செய்து வந்திருக்கிறார்கள். “நிவாரண அரசியலுக்கு” மலையக மக்கள் பழக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள் என்பதை இந்தியாவும் நன்றாக தெரிந்துதான் வைத்திருக்கிறது. அது மக்கள் மத்தியில் எவ்வாறான வரவேற்பை கொடுக்கும் என்பதையும் அறிந்து வைத்துள்ளது.

ஏன், அதற்கான தேவையும் இருக்கவே செய்கிறது. ஆனால், அதைத் தாண்டி ஏன் இந்தியாவால் எதையும் செய்ய முடிவதில்லை என்பதே நமக்கு இருக்கும் அடுத்த கேள்வி. பேரினவாதமயப்பட்ட இலங்கையின் அரசியல் இயந்திரம் மலையக மக்களுக்கு இத்தனை காலம் செய்து கொடுக்காததைத் தான் இன்னொரு நாடு வந்து செய்து தந்து போயிருக்கிறது.

சிங்கள மக்களின் வரிப்பணத்தில் அல்ல இந்த வீடு, ஆஸ்பத்திரி, கல்வி போன்ற அடிப்படை வசதிகள் செய்துகொடுக்கப்படுகின்றன என்பதையும் பேரினவாத சக்திகளுக்கு நினைவுறுத்த வேண்டியிருக்கிறது.

மலையகத்தில் நிலவும் உயர்தர பாடங்களுக்கான கணித, விஞ்ஞான பிரிவுக்கான பட்டதாரி ஆசிரியர் பற்றாக்குறையின் காரணமாக இந்தியாவிலிருந்து தருவிக்க கல்வி இராஜாங்க அமைச்சர் இராதாகிருஷ்ணன் கோரியிருந்தார். மோடி விஜயம் செய்த காலத்திலேயே இந்த செய்தியும் வெளியாகியிருந்ததால் ஒட்டுமொத்த இந்திய எதிர்ப்பு வாதத்துடன் இதனையும் இனவாதிகள் சேர்த்துக் கொண்டார்கள். இந்தியாவின் காலணியாக இலங்கையை ஆக்கிவிடுவதில் மலையகத் தலைவர்கள் எத்தனிக்கிறார்கள் என்றும் பிரச்சாரம் செய்யப்பட்டது.

இலங்கையின் அரசியல் இயந்திரம் மலையக மக்களையும் சமத்துவமாக நடத்தியிருந்தால் ஏன் இந்த உதவிகளை ஏற்க வேண்டும். சாதாரண அடிப்படை உரிமைகளுக்காகவும் போராடிக்கொண்டே இருப்பதை வாழ்க்கையாகக் கொண்ட மக்களின் முன் உள்ள தெரிவு தான் என்ன. நாட்டில் சுதந்திரக் கல்வி ஆரம்பிக்கப்பட்டு 70 வருடங்கள் ஆகியும் அதன் உள்ளடக்கத்தை மலையகம் எட்டுவதற்கு பல ஆண்டுகள் போராட வேண்டியிருந்தது. இன்றும் மலையகத்துக்கு முழுமையாக போய் சேரவில்லை. இப்படி அடுக்கிக்கொண்டே போகலாம். 

பாரதப்பிரதமர் மோடியின் இலங்கை விஜயம் வெசாக் நிகழ்வுகளை மையப்படுத்தி அமைந்தது. மலையக விஜயம் இரண்டாம்பட்ச நிகழ்ச்சிநிரல் தான். இந்த பயணம் நேரடியாக மலையகத்தை மட்டுமே மையப்படுத்தி நிகழ்ந்திருந்தால். அதன் அரசியல் விளைவுகள் வேறு மோசமான வடிவத்தைத் தந்திருக்கும் என்பதை இப்போது எழும் இனவாதக் கருத்துக்கள் மூலம் அறியலாம்.

மோடியின் வருகையை ஏற்கனவே எதிர்க்கத் தொடங்கியிருந்தார்கள் இந்திய எதிர்ப்பு பெரும்பான்மை சக்திகள். இந்தியாவோடு மேற்கொள்ளவிருக்கும் ஒப்பந்தங்கள் உட்பட பலதரப்பட்ட விடயங்களையும் கறுப்பு கலரை மையப்படுத்தி கருத்துக்களை தெரிவித்தார்கள். ஆனால், இறுதியில் நடந்தது ஒன்றுமில்லை.

இதனை கடந்த வாரங்களில் பல செய்திகள் வெளிப்படுத்தியிருந்தன.  இந்த இனவாத நோக்கம் இருக்கும் வரைக்கும் இலங்கை அரசியலில் எந்தவொரு சமாதானத்துவத்தையும் உருவாக்க முடியாது. இனவாத பேச்சுக்காக விஜயன் இந்தியாவில் இருந்து வந்தார் என்று மகாவம்சம் குறிப்பிட்டிருப்பதையே பொய் என ஞானசார தேரர் சொல்வதற்கு கூட தயங்கவில்லை என்பதை அண்மையில் அமைச்சர் மனோவுடனான வாக்குவாதத்தில் அப்பட்டமாக வெளிப்படுத்தியிருந்தார்.

குறுகிய அரசியல் இலாபத்துக்காக எழும் தொடர் இனவாத பார்வையின் கண்ணோட்டமே தொடர்ச்சியாக இந்த நாட்டை இதே நிலைமையில் வைத்திருப்பதற்கும் சமாதானமற்ற நாடாகவும் ஒரு இன வன்முறைக்கான அறிகுறியாக தொடர்ச்சியாக தெரிகின்றது.

இந்நிலைமையின் உச்ச கட்டம் கடந்த ஆட்சியில் இருந்தமையினாலேயே அந்த ஆட்சி ஆட்டம் கண்டதுடன் அதன் விளைவாக மாற்றமும் ஏற்பட்டது. இந்த ஆட்சியிலும் இந்நிலை தொடர்வதை இந்நல்லாட்சி அனுமதிக்குமானால் கடந்த ஆட்சியில் இருந்து எந்த விதத்திலும் மாறுபட்டதாக இந்த ஆட்சி அமையாது.

நன்றி - வீரகேசரி

அரசியல் கட்சிகள் தங்களது பலத்தை காட்டும் சர்வதேச வருடாந்த திருவிழா முடிவடைந்து இன்றுடன் மூன்று நாட்கள். ஒரு காலத்தில் தொழிலாளர்களுக்கான தினமாக இருந்த இந்நாள் தற்போது யார் அதிகளவான கூட்டம் சேர்க்கும் கட்சிகள் என போட்டித்தன்மையை உருவாக்கியுள்ள தினமாக மாறிவிட்டதை நாம் கண்கூடாக பார்க்கக் கூடியதாக மாறிவிட்டது.

''கடந்த வருட மேதினத்தை விட இவ்வருட  நிகழ்வில், பெரும் எண்ணிக்கையிலானோர் ஆர்வமாகவும் அக்கறையுடனும் கலந்துகொண்டிருக்கின்றனர்'' என்று அந்தந்த கட்சித் தலைமைகள் பகிரங்கமாக உரையாற்றி அதனை உறுதிசெய்திருந்தார்கள்.

சினிமாவில் சுப்பர் ஸ்டார் அடிக்கடி பேசும் "இது நானா சேர்த்த கூட்டமில்ல: தானாக சேர்ந்த கூட்டம்" இந்த மைன்ட் வொயிஸ் (Mind Voice) அடிக்கடி கேட்குது இந்த திருவிழா முடிந்தும்.

தொழிலாளர்களின் வர்க்க நலன் சார் உரிமைகளை கோரும் மேடையாக இருந்த 'மேதின மேடை' இன்று அரசியல் கட்சிகளின் பிரசார மேடையாக மாறிவிட்டிருப்பது மன வருத்தத்திற்குரியதொன்றாகவே நோக்க வேண்டியதாக உள்ளது.

அரசியல் கட்சிகள் தமது பலத்தை காட்டும் வருடாந்த 'அரசியல் காட்சி' நிகழ்வாக   இந்த தொழிலாளர் தினம் மாறியிருப்பதை இவ்வார 'அலசல்' அலசுகின்றது.

நடந்து முடிந்த மேதினக் கூட்டங்கள்,  ஊர்வலங்கள்,  பேரணிகள் என்பவற்றை பொதுவில் நோக்கும் போது மிகவும் ஆச்சரியத்தக்க விடயம். தேர்தல் காலத்தில் வேட்பு மனு தாக்கல் செய்தப் பின்னர் கொடுக்கப்படும் வாக்குறுதிகள் , வீரவசனங்கள்,  ஆவேசமான வார்த்தைகள் அள்ளி வீசப்பட்டன.

ஆனால், இவ்வசனங்கள் அனைத்து  ஒவ்வொரு அரசியல் கட்சிகள், அதன் பிரதிநிதிகள் தங்களது இருப்பை தக்க வைத்துக்கொள்ளும் அடித்தளமாகவே அமைந்திருந்ததை மறுக்க முடியாது. தொழிலாளர்களுக்கு உரிய இத்தினத்தன்றும் இத்தொழிலாள மக்களை தங்களால் முடிந்த வரை பகடைக்காய்களாக பாவித்தமை வருந்தக்கூடிய விடயம்.

மேதினத்தன்று மாலை அதாவது  கூட்டங்கள் முடிந்தப் பின்னர் குறிப்பிட்ட பிரதேசங்களில் கடுமையான வாகன நெரிசல். குறிப்பிட்ட வாகனங்களை நோக்கும் போது அவற்றில் பெரும்பாலானவை வெளிமாவட்டங்களுக்குரியதாகவே இருந்ததை அவதானிக்கக் கூடியதாக இருந்தது. அது மட்டுமா? அதில் வந்திருந்தவர்கள் தென்பகுதியைச் சேர்ந்த பெரும்பாலானவர்களே! அவர்களில் சிலரை அணுகிய போது அவர்கள் போதையில். இது தான் தொழிலாளர் தினமா? என்று அலுத்துக்கொண்டனர்.

முன்னாள், இந்நாள் ஜனாதிபதிகள் உட்பட ஏனைய தலைவர்களின் உரைகளும் தமது அரசியல் செல்வாக்கை ஸ்திரப்படுத்திக் கொள்வதற்கும் எதிர்கால அரசியல் அதிகார நோக்கங்களுக்கும்  அடுத்த தேர்தலை இலக்கு வைக்கக்கூடியதான உரையாகவும் அமைந்திருந்தமை அவதானிக்க முடிந்தது.

தொடர்ச்சியாக வேலையில்லா, அரசாங்க ஊழியர்கள் தமது தொடர் போராட்டங்கள் கண்டணப் பேரணிகளை, சம்பளப் போராட்டங்களை  நடத்தி வருகின்ற நிலையில், அது குறித்தோ அல்லது உடல் உழைப்புக்களை நாட்டுக்காக வழங்கும் தொழிலாள மக்கள் பற்றியதாக அக்கறையும் இவர்களின் வீர வசனங்களில் இருந்ததாக தெரியவில்லை.

மேலைத்தேய நாடுகளில் அரசியல் மேடைகள் அல்லாது தொழிலாளர் சார் விடயங்களை கருத்திற்கொண்டதாகவே அவர்களது ஊர்வலங்கள் இப்போது இடம்பெறுகின்றது. உருவாக்கப்பட்ட நோக்கம் சரியாக கடைபிடிக்கப்பட்டு வருகின்றது.

'மேதினம்' தொழிலாளர்களுக்கு சம்பளத்துடன் கூடிய ஒரு விடுமுறை தினம். மூளை முடுக்கில் உள்ள அனைத்து தொழிலாளர்களினதும் தொழிற்சார் உரிமைகள் பற்றி பேசப்படுகின்ற  முக்கிய தினமாக கடந்த பல வருடங்களுக்கு முன்பு இந்த நிலைமை இன்று இருக்கின்றதா? என்று பார்த்தால் ஒரு கேள்விகுறியே.

மேமாதம் முதலாம் திகதி வருவதற்கு ஒரு சில தினங்களுக்கு முன்பாக எந்தெந்தக் கட்சிகள் எங்கெங்கு மேடை அமைக்க வேண்டும். எவ்வாறான அலங்காரங்கள் செய்ய வேண்டும் ? வருபவர்களுக்கு எவ்வாறு விருந்துபசாரம் வழங்க வேண்டும் என்ற எண்ணத்திலேயே தங்களது தொழிலாளர்களின் உரிமைகளை பேசுவதற்கு எத்தணிக்கின்றனர்.

இது வருடாந்தம் சாதாரணமாகவே இடம்பெற்று வரும் நிகழ்வு.... இதனை சிறியோர் முதல் பெரியோர் வரை யாவரும் அறிந்துள்ள ஒரு பொது விடயமாகும்.

இந்நிகழ்வை சித்தரித்துக்காட்டு முகமாக ஊடகங்களில் விளம்பரங்கள், வாழ்த்துச் செய்திகள், வர்ணனைக் கட்டுரைகள் போன்றவற்றையும் நாம் பார்க்கத் தவறுவதில்லை. இதெல்லாம் ஊர்களில் இடம்பெறும் வருடாந்த மகோற்சவ நிகழ்வுகள் போல கச்சிதமான மனதைக் குளிரச் செய்கின்ற ஏற்பாடுகளுடன் வழமைப்போல நடந்து முடிந்து விடுகின்றது.

அதேபோல, இந்தத்  தொழிலாளர் தினத்தில்  மாத்திரம் 'தொழிலாளர் உரிமைகள்'  பேசப்படுகின்றது. பேரணிகள், ஊர்வலங்கள், ஆர்ப்பாட்டப்பேரணிகள் என பல முன்னெடுக்கப்படும். இந்த முன்னெடுப் புக்கள் அரசாங்கத்திற்கு அழுத்தத்தைக்கொடுக்கும் வகையில் முன்னெடுக்கப்படுவதாகவும் அறிக்கைள் விஞ்ஞாபனங்கள் என பல முன்னெடுப்புக்கள் நடந்தாலும் இது அன்றைய தினத்திற்கு மாத்திரம் செல்லு படியாகுவதாக அமைந்திருக்கும்.  இதன் தொடர்ச்சியை  தெரிந்துகொள்ள வேண்டுமாயின் பின்னர் அடுத்த வருட மேதினம் வரை காத்திருக்க வேண்டிய நிலைக்குத் தள்ளப்பட்ட விடுகின்ற நிலைமையே தற்போது காணப்படுகின்றது.

இன்றைக்கு கொண்டாப்படுகின்ற, அனுஸ்டிக்கப்படுகின்ற, நினைவுகூரப்படுகின்ற ஒவ்வொரு சர்வதேச தினங்களும் அன்றையநாளுக்கு மாத்திரம் 'அறைகூவல்' விடுக்கும் தினமாகவே இருக்கின்றது. உருவாக்கப்பட்ட அத்தினம் அன்றைய நாளுக்கு மாத்திரமே அர்த்தப்படுத்தப்பட்டு விடும் ஒன்றாக ஆகிவிடுகின்றது.

எந்த நோக்கத்திற்காக ஒரு தினம் சர்வதேச தினமாக ஐ.நாவினால் அங்கீகரிக்கப்பட்டதோ அந்த நோக்கத்திற்காக அத்தினம் நினைவுகூரப்படுகின்றதா என்று சற்றேனும் சிந்தித்தால் பதில் கவலைக்குரியது.

செய்தி நிறுவனங்கள் மாத்திரமே மக்களுக்கு செய்திகளை வழங்கி வந்த காலம் மாறி மக்களே செய்திகளை நேரடியாக பரிமாறிக்கொள்ளும் காலம் உருவாகியுள்ளது. இதனை யாவரும் அறிவர்.

இதனை  இவ்வருட மேதின நிகழ்வுகளை ஒவ்வொருவரும் தங்களது பிரதேசத்தில் இருந்த தமது ஸ்மார்ட் போன்கள் மூலம் பகிர்ந்து கொண்டதை நாம் சமூக வலைத்தளங்கள் ஊடாகவே நேரடி ஓளிபரப்பு, புகைப்படங்களின் ஊடாகவே பார்க்கக் கூடியதாகவே இருந்தது.

வடக்கு,  கிழக்கு,  மலையகம் உட்பட பல பகுதிகளிலும் அவதானிக்கக் கூடிய விடயமாக இருந்த ஒரே விடயம் 'யாருக்கு கூட்டம்' அதிகமாக சேர்ந்திருக்கு என்பதை வெளிப்படுத்தம் வகையில் அமைந்திருந்ததை குறிப்பிட முடியும். 

தொழிலாளர்கள் தாங்களாகவே முன்வந்து கலந்து கொள்ளும் நிகழ்வாக இந்தத் தொழிலாளர் தினம் இருக்கின்றபோதும் ஒவ்வொருவரும் தனித்தனி கட்சிகள், தொழிற்சங்கங்களின் பிடிக்குள் சிக்கியிருப்பதால் தங்களது உரிமைசார் விடயங்களை தாமே கேட்டுக்கொள்ள முடியாத நிலைக்கு இலங்கையில்  கொண்டாடப்படுகின்ற மேதின நிகழ்வுகள் அமைந்துள்ளது. இந்நிலை காலங்காலமாகவே தொடர்ந்த வண்ணம் இருக்கின்றது.

இவ்வறான நிலையில் தேசிய கட்சிகளாக  இருந்தாலும் பங்காளி கட்சிகள், தொழிற்சங்கங்கள் இத்தருணத்தில் தமது அரசியல் பலத்தை தாம் மேலும் வலுப்படுத்திக்ககொள்ளவும் நிலை நிறுத்திக் கொள்ளவும் தமது காட்சி சார்ந்த சாராதவர்களளை பேரம் பேசி தமது கூட்டங்களுக்கு எப்படியாவது  வளாகம் நிறைந்த ஆட்களை சேர்த்து கூட்டத்தை நடத்தி முடிகின்றது. இந்த ஆர்வத்தில் வாக்குறுதிகளையும் வழங்கிவிடுகின்றது. இதுவும் ஒரு தேர்தல் விஞ்ஞாபனமாகவே கணிக்கப்பட்டும் விடுகின்றது.

அரச போக்குவரத்து சபைக்கு சொந்தமான  அதிகளவான பஸ் வண்டிகளை இரண்டு பிரதான கட்சிகளும் இந்த மேதினத்திற்காக முன்கூட்டியே பதிவு செய்து கொண்டது. இதன்படி, கண்டியில் இடம்பெற்ற ஸ்ரீ லங்கா சுதந்திரக்கட்சியின் கூட்டத்திற்காக 1832 பஸ்களும் ஐ.தே.க. 1432 பஸ்களை கெம்பல் பார்க் மைதானக் கூட்டத்திற்கும் பதிவு செய்திருந்தது.  முன்னாள் ஜனாதிபதி மகிந்த ராஜபக்ஷ தலைமையிலான கூட்டு எதிர்க்கட்சிகள்  22 பஸ்களையும் ஜே.வி.பி 209 ஐயும் பதிவுகளை முன்கூட்டியே செய்து விட்டது.

ஆனால், இந்த தொகைகளை விட அபல மடங்கு தொகை பஸ்களை மேதினம் நடைபெற்ற பகுதிகள் எங்கும் காணக்கூடியதாக இருந்தது.

ஆனால், மக்களின் சாதாரண சேவைக்காக 1300 அரசாங்க பஸ்கள் மாத்திரம் இருப்பதாகவும் அறிவிக்கப்பட்டிருந்தது.  அத்துடன் பிரதான இரு கட்சிககும் முன்கூட்டியே புகை வண்டியையும் பதவுசெய்திருந்தமை நகைச்சுவைக்குரிய விடயமாகவும் இருந்தது.

ஒரு நாள் நடக்கின்ற இந்த கூத்துக்கு மக்களுக்கு வசதிகளை கொடுத்து அவர்களை விலைக்கு வாங்கி வசியப்படுத்தம் மக்கள் பிரதிநிதிகள் அவர்கள்,  குறிப்பிட்ட இந்த இத்தொழில் துறை தொடர்பில் பல பிரச்சினைகளுக்கு முகங்கொடுக்கின்ற போது அது சார் விடயங்களில் கண்டு கொள்ளாமல் தங்களது அதிகாரத்தை பயன்படுத்தி அதனை அடக்குவதற்கு முற்படுகின்றனர். அதற்கு எதிராக சில சக்திகளையும் தூண்டி விடும் நிலைமை காணப்படுகின்றது.

தொழிலாளர் தினம் அதனை அடையாளப்படுத்தும் நிறமாக 'சிவப்பு' நிறம் இருக்கின்றது. பலர் இந்த நிறத்திலான ஆடைகளையே அணிந்து இத்தினத்தை கொண்டாடுவார்கள். ஆனால், இங்கு அரசியல் கட்சிகள், தொழிற்சங்கங்களில் பல தமது கட்சிக்குறிய நிறத்திலான  ஆடைகளை அணிந்து கட்சியை பிரபலபடுத்தும் வகையில் பேரணியில் பங்கு கொண்டிருந்தனர்.

இதுதான் இலங்கையில் கொண்டாடப்படும் மேதினமாக ஒவ்வொரு ஆட்சியிலும்  நடைமுறையாகவே இருந்து வருகின்றது.  அதுமாத்திரமன்றி உணவுக்கோ, குடிபாணங்களுக்கோ இத்தினத்தில் எவ்வித தட்டுப்பாடும் நிகழவில்லை.

இதனை ஒவ்வொரு கூட்டங்களும் நடந்த  மைதானத்தில் நேற்று சுத்திரிகரிப்பாளர்களால் அள்ளப்பட்ட குப்பைகள் ஊடாக இந்த  மேதினத்தையும் மெச்சக்கூடியதாகவும் இருந்தது.

குப்பைமேடு சரிந்தது. அரசியல்வாதிகள் களத்துக்குச் சென்றார்கள். தொண்டு நிறுவனங்கள், தனவந்தர்கள் உட்பட பலரும் உதவிகளை வழங்கினார்கள். இதைத்தானே   நாம் தொடர்ந்து செய்து வருகின்றோம். 'மீதொட்டமுல்ல' விற்கும் அப்படித்தானா என எண்ணத் தோணுகிறது.  

மீரியபெத்த மண்சரிவு தந்த தாக்கத்தையும் சோகத்தையும் இப்போது மீதொட்டமுல்ல குப்பைமேட்டுச் சரிவு தந்திருக்கிறது. இந்த சரிவை பார்வையிட  பிரதமர், அமைச்சர்சர்கள், பாராளுமன்ற உறுப்பினர்கள், வெளிநாட்டு அதிகாரிகள், அரச – அரச சார்பற்ற நிறுவன அதிகாரிகள் என பலரும் பார்வையிட்டு அனுதாபங்களை தெரிவித்து வந்தனர். பல்வேறு உதவிகளையும் வழங்கினார்கள். தற்காலிமாகவே...

இந்த சம்பவங்களே கடந்தவார செய்திகளாகவும் இருந்தது. இது யாவரும் அறிந்ததே!. 

இங்கு விஜயம் செய்தவர்கள் பலரும் சாதாரண நிலையில்  செல்ல பிரதமர் மாத்திரம் 'கிளினிக்கல் மாஸ்க்' அணிந்து சென்றதை ஊடகங்களில் காணக்கூடியதாக இருந்தது.

'ஒரு குறிப்பிட்ட மணித்தியாலத்திற்குள் குப்பைமேட்டுப் பகுதியைப் பார்வையிடச் செல்வதற்கு அவர் அணிந்திருந்த அந்த மாஸ்க் பற்றியதான பல்வேறு கருத்துக்கள் சமூக வளைத்தளங்களில் பல விமர்சனங்களுக்கு உட்படுத்தப்பட்டிருந்தது'. இங்கு பல வருடங்களாக வாழ்ந்து வரும் மக்கள் 'மாஸ்க்'  இல்லாமலேயே இதனையே சுவாசித்து வந்தனர் என்பதும் இதன்போது சுட்டிக்காட்டப்பட்டது. ' ஏன்   இந்த சூழலுக்கு இசைவாக்கப்படுத்தப்பட்ட மக்களாகவே இவர்கள் இருந்துள்ளனரா? 

மீரியபெத்தை, சாமசரகந்தை இயற்கையாக அமைந்த மலைகள். அவற்றின் சரிவுக்கு கூட மனிதவள பயன்பாட்டுக்காக முறையற்ற விதத்தில் இயற்கை பயன்பட்டதாக இருக்கக்கூடும். எனினும் மீதொட்டமுல்ல சரிவு என்பது நாமே தலையில் மண்ணைவாரி அள்ளிப்போட்டுக் கொண்டதற்கு ஒப்பானது. இப்போது குப்பைமேடு சரிந்து உயிர்ப்பலி ஏற்பட்டதும் முன்னைய ஆட்சியா?...இன்றைய ஆட்சியா ?  இதற்கு பொறுப்பு என்ற வாத விவாதங்களையே அதிகம் காண முடிகின்றது. யார் பொறுப்பாக இருந்தாலும் உயிர் பொதுவானதே!.

எதுவாயினும் 'ஆட்சி'கள் தான் காரணம் என்கிற பொது முடிவுக்கு வருவதற்கு இந்த விவாதங்கள் வாய்ப்பை ஏற்படுத்திக் கொடுக்கின்றன. அந்தப் புள்ளியில் இருந்தே இந்த வார 'அலசல் ' இடம்பெறுகிறது.

எந்த ஆட்சியாக இருந்தாலும் ஒவ்வொரு கால ஆட்சியிலும் இந்த 'மீதொட்டமுல்ல' பிரசித்திப்பெற்ற இடமாகவே இருந்து வந்துள்ளது. இன்றும் இருந்து வருகின்றது... இதனை யாவரும் அறிவர்.  

'எனது ஆட்சிகாலத்தில் இப்பகுதிக்கு புதியதொரு அபிவிருத்தித் திட்டத்தை முன்னெடுக்க திட்டம் கட்டியிருந்தேன். ஆனால், அதற்கிடையில்  தேர்தலில்  மக்கள் என்னை தோற்கடித்தவிட்டார்கள்' என்கிறார் முன்னாள் ஜனாதிபதி மகிந்த ராஜபக்ஷ.  

ராஜபக்ஷக்களின் ஆட்சி காலத் திலேயே நகர அபிவிருத்தி மிகவும் தீவிரப்படுத்தப்பட்டு 'கொழும்பு' நகர் மிகவும் சுத்தப்படுத்தப்பட்டு நகர வாசிகள் நலமுடன் வாழ வழிவந்தது. அது  மாத்திரம் அல்லாமல் நகரும் அழகுபெறச் செய்தது. ஆனால், இந்த சுத்திகரிப்பு நகரை அண்டிய பகுதியில் மீதொட்டமுல்லவில் மேடாக ஆக்கப்பட்டதுதான் இன்றைய மக்கள் பலிக்கு காரணமாக இருந்து விட்டதா? என எண்ணத் தோணுகிறது.

குப்பையை 'குப்பை'யாக மாத்திரம் பார்த்து விட்டதால்  மீத்தொட்டுமுல்லையில்  சுகாதாரம் முழுமையாக  மறக்கப்பட்டு விட்டது. கடந்த தேர்தலின் போது இந்த 'குப்பை மேட்டு' விவகாரம் தேர்தல் பிரசாரங்களில் ஒரு பேசுபொருளாக இருந்தது என்பதை மக்கள் மறந்து விடக்கூடாது.

ஆனால், இன்று இங்கு பாதிக்கப்பட்ட மக்களுக்கு நெல் களஞ்சியசாலையில்  தற்காலிகமாக வசிப்பதற்கு இடம்கொடுக்கப்பட்டுள்ளது. 

இவ்விடத்தில் இரு விடயங்களை சுட்டிக்காட்ட வேண்டும்.

மீதொட்ட முல்லையும் தற்காலிகமாக இடம்பெற்ற ஒரு சம்பவம் அல்ல. ஏனெனில் குப்பைகள் கொட்டும் இடத்தை தேடிப்போய் மக்கள் வாழ்வதில்லை. மக்கள் இருக்கும் இடத்தை நோக்கியே குப்பைகள் கொட்டப்பட்டன. இது புளுமென்டல் பகுதி மக்களை திருப்திபடுத்துவதற்காக  தற்காலிகமாக மீதொட்ட முல்லைக்கு கொண்டுச் சொல்லப்பட்டது என்பதை யாரும் மறந்து விட முடியாது. பின்னாளில் இதுவே இப்பகுதியில் நிரந்தரமாக்கப்பட்டு விட்டதை  மறுத்து விடவும்  முடியாது.   

கொஸ்கம பகுதியில் கடந்த வருடம் இடம்பெற்ற கோர விபத்துச் சம்பவத்தை சுட்டிக்காட்டலாம். ஏனெனில் அப்பிரதேசத்தில், இருந்த மரக்களஞ்சியசாலை தற்காலிமாக ஆயுதக்களஞ்சியசாலையாக மாற்றப்பட்டு அது மக்கள் வசிக்கும் பகுதியில் பின்நாளில் நிரந்தர சாலையாக ஆக்கப்பட்டுவிட்டது. இறுதியில் இந்த இடத்தில் இடம்பெற்ற கோர வெடிப்புச் சம்பவத்தில் அதன் அருகில் இருந்த குடியிருப்புக்களைச் சேர்ந்த மக்கள் பதற்றத்துக்கும் பாதிப்புக்குள்ளாகினர். 

இந்நாட்டில் முன்னெடுக்கப்படுகின்ற தற்காலிக வேலைத்திட்டங்கள் குறிப்பிட்ட இடத்தில் நிரந்தரமாக்கப்படும் போதுதான் இவ்வாறான சம்பவங்களுக்கு ஏதுவாக அமைந்து விடுகின்றது என்பது மறுக்க முடியாத உண்மை. இதற்கு உரிய திட்டமிடல் முறைமை இண்மையே காரணமாகவும் அமைந்த விடுகின்றது. 

தேசியத்திட்டமிடல் அமைச்சு  மக்களுக்கு எவ்வாறான திட்டமிடல் ஒன்றை செய்து வருகின்றது என்பது மக்களுக்குத் தெரிய வேண்டும். ஆனால், இது நடக்கின்றதா? என்பதும் ஒரு கேள்விதான்.  இந்நிலையில் ஒரு சில விடயங்களை விளக்க வேண்டிய தேவையும் இங்கு இருக்கின்றது. 

கழிவகற்றல் ஒரு பொறிமுறை. உயிரினங்களில் அது இயற்கையாக இடம்பெற்றுக் கொண்டிருக்கின்றது. இதனை ஒரு தனிநபராக, குடும்பமாக மேற்கொள்ளும்போது நாம் எடுத்துக் கொள்ளும் சிரத்தையை சமூகமாக கூட்டாக ஏற்றுக்கொள்கிறோமா என்பதில்தான் இந்த 'கழிவு முகாமைத்துவம்' (Waste Management) பற்றி சிந்திக்க நேர்கிறது.

முகாமைத்துவம் என்றதுமே அது கோர்ட் சூட் ஆடைகளுக்கும் நுனி நாக்கு ஆங்கிலத்துக்கும் மட்டுப்படுத்தப்பட்ட ஒன்றாகப் பார்க்கப் பழகிவிட்டோம். ஆனால், இது ஒரு விஞ்ஞானம் என்பதுவும் இயற்கையாக இடம்பெறவேண்டியதென்றும் என எண்ண மறுக்கிறோம். அன்றாடம் நாம் செய்யும் அத்தனைக் கடமைகளுக்குக்குள்ளும் முகாமைத்துவம் முக்கியத்துவம் பெறுகிறது.

திட்டமிடல், ஒழுங்கமைத்தல், நெறிப்படுத்தல், கட்டுப்படுத்தல்  ஆகிய நான்கு படிமுறைகளுமே முகாமைத்துவம்.  துறைகளைப் பொருத்து வெவ்வேறு பெயர் கொண்டு அழைக்கப்படுகின்றது. 

காலத்திற்கு காலம் முகாமைத்துவம் எனும் விஞ்ஞானம் பல்வேறு ஆய்வுகளையும் வளர்ச்சிகளையும் கொண்டு வருகிறது. மேலைத்தேய நாடுகளில் இந்த முகாமைத்துவ விஞ்ஞானம் ஆய்வுக்கும் பயன்பாட்டுக்கும் உள்ளாகும் அளவுக்கு தென்னாசிய நாடுகளில் இவ்வாறான நிலை இல்லை. நிதிசார் இடர் ஏற்படும்போது அதனை எதிர்கொள்ள காப்புறுதி செய்து கொள்ளும் முறைகூட ஒரு முகாமைத்துவம்தான். இதனை ஆபத்து முகாமைத்துவம் (Risk Management ) என்கின்றனர். அதுபோல இடர்கள் ஏற்படும்போது அதனைச் சமாளிப்பதற்கான முகாமைத்துவம் இடர் முகாமைத்துவம் (Disaster management) என்கின்றனர்.

நமது நாட்டில் இடர் முகாமைத்துவ அமைச்சு என்ற ஒன்றே கூட இருக்கிறது. இடர் வருவதற்கு முன்பதாக ஏதேனும் திட்டமிட்டு, ஒழுங்கமைத்து, நெறிப்படுத்தி, கட்டுப்பாடு செய்ததாக எந்த வரலாற்றுப் பதிவும் இல்லை. மாறாக இடர் நேர்ந்த பின்னர் என்ன நடந்தது? எப்படி நடந்தது?, எத்தனை இழப்பு ? எவ்வளவு நட்டஈடு என அறிக்கையிடும் அமைச்சாகவே இருந்து வருகிறது. 

இப்போது ஏற்பட்டிருக்கும் இந்த குப்பைமேட்டுச் சரிவைக்கூட 'கழிவு முகாமைத்துவ' சிந்தனையுடன் ஆட்சியாளர்கள் அணுகுவதாக தெரியவில்லை. கிராண்டபாஸ்- – புளுமண்டல் பகுதியில் இருந்து மீதொட்டமுல்ல போனதுபோல் மீதொட்டமுல்லையில் இருந்து கதிரயானவுக்கும் தொம்பேக்கும் பிரச்சினையை தள்ளிப்போடும் 'ஒத்திவைப்புதான்' சிந்திக்கப்படுகின்றது.

இனப்பிரச்சினையில் இருந்து குப்பைக் பிரச்சினை வரை இந்த நாட்டில் தீர்வு நோக்கிப் போகாமல் இருப்பதற்கு காரணமே இந்த 'தள்ளிப்போடும் கலாசாரம்தான்'. 

இவ்வாறான சம்பவங்களை நோக்கும் போது இலங்கை இப்போது செல்லும் திட்டமிட்டப் பாதையில் செல்கின்றதா? என்ற கேள்வி எழுகின்றது.  அது அரசியலானாலும் சரி  குப்பையானாலும் சரி.  இறக்குமதியில் மூன்றில் இரண்டு பங்கு குப்பைகளே எஞ்சுகின்றன. வெங்காயம், கிழங்கு இதில் பிரதானம். இலக்ரொனிக் பொருட்கள் அடுத்து.

ஆக, குப்பைகளைக் கொட்டுவதற்கு முன்னர் அவை எப்படி வந்து சேர்கின்றன என்கிற ஆய்வு தேவை.

ஐ.நா சபையின் 'நிலைபேறான அபிவிருத்தி' (Sustainable Development) இலக்குகளை அடையப்போவதாக அவ்வப்போது மாநாடுகள் நடாத்தப்படுகின்றன. இயற்கையைப் பேணி பாதுகாப்பதன் ஊடாக அதாவது வருங்கால பரம்பரைக்கு இயற்கை வளங்களை மிகுதியாக்குவதுதான் இந்த நிலை பேரான அபிவிருத்தி எண்ணக்கருவின் அடிப்படை என்பதை உணரந்தார்களோ இல்லையோ நிலைத்து நிற்கும் அபிவிருத்திக்கு ஒரு அமைச்சை உருவாக்கி விட்டார்கள். அங்கு என்ன செய்கிறார்கள் என்பது அவர்களுக்கே வெளிச்சம்.

மெகா பொலிஸ் அமைச்சு என ஒரு அமைச்சு. இந்த குப்பைக்கும் எனக்கும் சம்பந்தமில்லை. அதற்கு மாகாண உள்ளூராட்சி நிறுவனங்களே பொறுப்பு என அறிக்கை விட்டதோடு அடங்குகிறது அந்த அமைச்சு.

ஆக, தொட்டதெற்கெல்லாம் அமைச்சு உருவாக்குவதல்ல 'ஆட்சி'. ஆட்சி என்பது முகாமைத்துவம். மக்களை, மக்களால் உருவாக்கிய ஆட்சி எவ்வாறு முகாமிக்கிறது என்பதில்தான் 'ஆட்சியின்' வெற்றி தங்கியிருக்கிறது. எனவே திட்டமிடலை, அரசும் நடைமுறைப்படுத்தலை  அமைச்சும் மேற்கொள்ள வேண்டும்.

சிங்கப்பூர் லீ குவான்யூ ஆட்சியாகட்டும், மலேசிய மாகதிர் முறை ஆட்சியாகட்டும்,  ஆராய்ந்து பார்த்தால் அடிப்படையில் அங்கு ஒரு முகாமைத்துவம் இடம்பெற்றிருக்கும்.

பிரச்சினை நமது நாட்டில் ஆட்சிகள் மாறுகின்றனவே தவிர ஆட்கள் மாறுகின்றனரே தவிர முகாமைத்துவத்தில் மாற்றமோ, முன்னேற்றமோ இல்லை. தென்னாசியாவில் பூட்டானிடம் கற்றுக்கொண்ட கொள்ள ஏராளம் உண்டு. மேலைநாடுகளிடம் எதை எதையோ கற்றுக்கொள்ளும் நாம் கழிவு முகாமைத்துவத்தைக் கற்றுக்கொள்ளாமல் இருப்பது ஏன் என தெரியவில்லை ? இனப்பிரச்சினையை தீர்க்க கற்றுக்கொண்ட பாடங்களும் நல்லிணக்கமும் என்று ஒரு ஆணைக்குழு இப்போது அதற்கு என்ன ஆனது என்று தெரியவில்லை.

 மேமாதம் நாடாளுமன்றம் கூடியதும் குப்பை 'நாறும்'. நல்லாட்சியில் பெரிதாக நல்லது ஒன்றும் நடந்துவிடாது என மக்கள் நம் பத்தொடங்கிவிட்டார்கள்.

குறைந்தபட்சம் 'குப்பை'  முகாமைத்துவத்தையாவது கற்றுக்கொண்டு நடைமுறைப்படுத்தினால் 'குப்பை' யை ஆண்ட நல்ல ஆட்சியாகவாவது வீட்டுக்கு போகலாம்.

நன்றி - வீரகேசரி

மேர்வின் சில்வா ஊடகவியலாளர்களால் அவ்வளவு இலகுவில் மறந்துவிடக்கூடிய பெயர் அல்ல. இப்போதைய நல்லாட்சிக்கு முன்பு இருந்த ஹீரோ அப்போது இவருடைய செயற்பாடு எப்படி இருந்தது என்று ஊகிக்கலாம். பலராலும் நகைப்பாக பார்க்கப்படும் ஒருவர். முன்னாள் ஜனாதிபதி மஹிந்த ராஜபக்ஷவின் ஆட்சி காலத்தில் துணிச்சலாக குழப் படி செய்த அரசியல்வாதிகளில் மேர்வின் முதன்மையானவர் என்பது மறுக்க முடியாது.

'கலாநிதி மேர்வின் சில்வா, என்ன அரசியலில் இருந்து ஒதுங்கியே விட்டாரா என்று பலரும் பேசிக்கொண்டிருந்த நிலையில் கடந்த இரு வாரங்களுக்கு முன்னர் திடீரென ஓர் அறிவிப்பு. "நீங்கள் வியாபாரத்தில் ஈடுபட வேண்டுமாயின், அரசியலில் ஈடுபடுவதிலிருந்து ஒதுங்கிவிட வேண்டும்" இது மேர்வின் சில்வாவின் அதிர்ச்சியான அறிவிப்பு.

அப்படியாயின் மேர்வின் சில்வா கூட அரசியலில் புனிதத்துவம் இருக்க வேண்டும் என்கிறார்.? புதிய அரசியல் கட்சியொன்றை ஆரம்பிக்க உள்ளதாக முன்னாள் அமைச்சர் மேர்வின் சில்வா ஒரு அறிவிப்பை கடந்தவாரம் ஊடகவியலாளர் மத்தியில் விடுத்தார். அநீதி' என்ற பதம் அவர் ஆரம்பிக்கவுள்ள புதிய கட்சியில் இடமில்லை என்பதுதான் அவரது பிரதான நோக்கு.

முன்னாள் ஜனாதிபதி மஹிந்த ராஜபக்ஷவின் ஆட்சிக்காலத்தில் ஊழல் செய்யா விட்டால் அரசியலையே முன்னெடுக்க முடியாது என்றளவிற்கு அரசியலில் மாத்திரம் அல்ல ஊடகவியலிலும் கூட ஊழலை செய்து கொண்டு வந்தவருக்கு இப்போது சமூக பொறுப்பு ஏற்பட்டுள்ளது.

இது வரவேற்கத்தக்க தான். ஏனெனில், நல்லாட்சி அரசாங்கத்தின் ஆட்சியின் பின்னர் தூய அரசியலை முன்னெடுப்போம். என்ற தொனிப்பொருளில் நாடளாவிய ரீதியில் ஜனாதிபதியின் தலைமையில் பல்வேறு வேலைத்திட்டங்கள் செயற்படுத்தப்பட்டு வருகின்றமை யாவரும் அறிந்ததே.

2015 ஆம் ஆண்டு மார்ச்சு மாதம் 12 ஆம் திகதியளவில், ஆரம்பிக்கப்பட்ட இத்திட்டத்தில் இதுவரை சுமார் 26 பாராளுமன்ற உறுப்பினர்கள் அங்கத்துவம் பெற்றிருக்கின்றமை வரவேற்ககத்தக்க விடயம். அந்த இயக்கம் M12M என அழைக்கப்படுகிறது. இந்த M12M ஊடாக நாட்டின் பல பாகங்களிலும் தூய அரசியல் முன்னெடுப்புகள் இடம்பெற்று வருகின்றன. இவ்வாறான நேரத்தில், முன்னாள் அமைச்சர் மேர்வின் சில்வா எதிர்ப்பார்க்கும் தூய அரசியலையும் M12M முன்னெடுக்கும் தூய அரசியலையும் பற்றி இந்தவார அலசல் ஆராய்கிறது.

2015 நல்லாட்சி உருவாக்கமானது மக்களின் வாக்களிப்பினால் மட்டும் உருவானதல்ல. சிவில் சமூகங்களின் தொடர்ச்சியான உரையாடல்களும் அழுத்தமும் ஆட்சி மாற்றத்தை நோக்கியதாக இருந்தது. இதன் உருவாக்கத்திற்கு ஏறக்குறைய 45 சிவில் அமைப்புக்கள் பங்கேற்றிருந்தன. அத்தகைய சிவில் சமூகங்களுள் சர்வோதய, பெவ்ரல், ரைட்ஸநவ், சணச போன்ற நிறுவனங்கள் ஒன்று சேர்ந்து 2015ஆம் ஆண்டு மார்ச்சு 12ஆம் திகதி M12M எனும் இயக்கத்தை ஆரம்பித்து அரசியல்வாதிகளின் இணக்கப்பாட்டுடன் ஒரு பிரகடனத்தை சைக்காத்திட்டன.

இதில், ஜனாதிபதி மைத்திரிபால சிறிசேன, பிரதமர் ரணில் விக்கிரமசிங்க, அப்போதைய எதிர்க்கட்சித்தலைவர் நிமால் சிறிபால டிசில்வா,கூட்டமைப்புத்தலைவர் இரா.சம்பந்தன், ஜே.வி.பி சார்பில் சுனில் ஹந்துன்நெத்தி, த.மு.கூட்டணி சார்பில் மனோகணேசன் , சிறிதுங்க ஜெயசூரிய எனும் பலரும் இந்த பிரகடனத்தில் கைச்சாத்திட்டனர்.

அரசியலை தூய்மையாக்குவதற்கு அந்த பிரகடனங்கள் முன்வைக்கும் விடயங்கள் இவைதான். அரசியல்வாதியாகும் ஒருவர் நியாயமான முறையில் பணம் சம்பாதிப்பவர், அதிகாரத்தை தவறாகப் பயன்படுத்தாதவர், இலஞ்சம அல்லது ஊழல் குற்றச்சாட்டுக்கு உள்ளாகாதவர், மக்களால் இலகுவாக நெருங்கக் கூடியவராக இருத்தல், சுற்றாடலுக்கு தீங்கு ஏற்படுத்தாதவராக இருத்தல், சமூக சேவையாற்ற சிறந்தவர், சகல இன, மத, கலாசாரங்களுக்கும் மதிப்பளிப்பவர், பெண்களுக்கு அரசியல் பங்கேற்கும் பொருட்டு பாலின சமத்துவத்தை ஊக்குவிப்பவர் போன்ற தகுதிகளை உடையவராக இருத்தல் வேண்டும்.

மேற்படி, பிரகடன உள்ளடக்தை பார்க்கும் போது இப்போதைய அரசியல் கலாசாரத்தில் இவை இல்லை அல்லது குறைவு என்ற காரணத்தினாலேயே இவற்றைக் கொண்டு வருவதன் மூலம் நல்லாட்சியை உருவாக்க முடியும் என சிவில் அமைப்புக்கள் நம்புவதாகக் கொள்ளலாம்.

இந்த தூய அரசியல் முன்னெடுப்புடன் தொடர்புடையதான இரண்டாவது மாநாடு கொழும்பு பண்டாரநாயக்க ஞாபகார்த்த மண்டபத்தில் 2016 மே இடம்பெற்றபோது, மேற்குறிப்பிட்ட மேல்மட்ட அரசியல் வாதிகளுக்கு மேலாக பாராளுமன்ற உறுப்பினர்கள் 26பேர் இந்த M12M இயக்கத்துடன் இணைந்திருப்பதுடன் தூய அரசியலை முன்னெடுக்க தயாராக இருப்பதாக ஜனாதிபதி முன்னிலையில் உறுதிமொழியும் எடுத்துக்கொண்டனர்.

அதற்கமைய இவ்வருடம் மார்ச்சு மாதம் முழுவதையும் இந்த தூய அரசியல் முன்னெடுப்புக்கான பிரசார பணிகளை முன்னெடுத்தது. ஆரம்ப வைபவம் சுதந்திர சதுக்கத்தில் ஆரம்பமாகியது.

எதிர்வரும் உள்ளூராட்சி மன்றத் தேர்தலில் மக்கள் எவ்வாறு வாக்களிக்க வேண்டும் என்பது தொடர்பான பிரசாரத்தை M12M நாடு முழுவதும் முன்னெடுத்தப்போது பல்வேறு மாவட்டங்களிலும் வரவேற்கப்பட்டுள்ளது. இந்த ஆண்டுக்கான இறுதி நிகழ்வு கடந்த7ஆம் திகதி பண்டாரநாயக்க ஞாபகார்த்த மண்டபத்தில் ஜனாதிபதி மைத்திரிபால சிறிசேன தலைமையில் நடைபெற்றது.

இவ்வாறான பல்வேறு முன்னெடுப்புக்களுடன் ஒப்பிடுகின்ற போது அடிமேல் அடியடித்தால் அம்மியும் நகரும் என்பதுபோல தூய அரசியலை முன்னெடுப்பது பற்றி மேர்வின் சில்வா பேசுகின்ற நிலை வரவேற்கக் கூடியதே. ஆனால், அவர் கூறுவதைப்போல வியாபாரம் செய்வதை நிறுத்தவிட்டு அரசியல் செய்வதால் மட்டும் அரசியலை தூய்மைப்படுத்தி விட முடியாது. நல்ல வியாபாரிகள் அரசியல்வாதிகளாக இருக்கும் போது இதே நாட்டில் தான் அரசியல் வியாபாரிகளும் இருக்கின்றார்கள்.

சுங்கத்தீர்வையற்ற வாகனங்களை இறக்குமதி செய்ய தடை விதிப்பதனால் மட்டும் தூய அரசியல் வாதிகளை உருவாக்கிவிட முடியாது. சாதாரணமாக சுமார் 100 ஊழியர்களைக் கொண்ட நிறுவன நிறைவேற்று அதிகாரிக்கு மாதாந்த சம்பளத்துடன் வழங்கப்படும் வாகன தங்குமிட வசதிகளையும் இவ்விடத்தில் ஒப்பிட்டுக் கூற வேண்டும்.

எனவே, லட்சக்கணக்கிலும் ஆயிரக்கணக்கிலும் வாக்குகளைப் பெற்று அவர்களுக்கு சேவையாற்ற வேண்டிய பாராளுமன்ற உறுப்பினர் ஒருவருக்கு வாகனம் ஒன்றை வழங்குவதும் நல்ல சம்பளத்திட்டம் ஒன்றை வழங்குவதும் அவசியம். வாகனத்திற்காக சுங்கத்தீர்வை சலுகை வழங்கும் முறை நிறுத்தப்பட்டு பாராளுமன்ற உறுப்பினர் ஆனதும் அவருக்கு வாகனத்தை வழங்கும் நடைமுறை அறிமுகப்படுத்தப்படல் வேண்டும். பதவி காலம் முடிந்தவுடன் திரும்ப பெற்றுவிட வேண்டும்.

தீர்வை சலுகையை வைத்துக்கொண்டு வாகனம் வாங்க முதலீடு செய்ய முடியாதவர்கள் அந்த தீர்வை சான்றிதழை விற்று வாகனம் வாங்க முயற்சிக்கும் போதே அது ஊழலாகப் பார்க்கப்படுகின்றது. அது மாத்திரமன்றி பாராளுமன்ற உறுப்பினர்களுக்கான சம்பளத் திட்ட முறைமை பற்றியும் இங்கு குறிப்பிட வேண்டும்.

பராளுமன்ற உறுப்பினர் ஒருவருக்கான அடிப்படைச் சம்பளம் 54,000 ரூபா தான். 2017ஆம் ஆண்டு அவர்களுக்கு வருகைக் கொடுப்பனவு 500 இல் இருந்து 2500 ஆக உயர்த்தப்பட்டுள்ளது. 8 நாள் அமர்வு என்றால் 20ஆயிரம் மேலதிகமாகக் கிடைக்கும். ஆக 74,000 ரூபா எரிபொருள். தூரங்களுக்கு அமைவாக சராசரி 50000 ரூபா வழங்கப்படுகின்றது. மொத்தம் 125000 ரூபா. இது ஒரு நிறுவனத்தின் நிறைவேற்று அதிகாரிக்கு வழங்கப்படும் தொகையை விட மிகக் குறைவானதே.

இதனை வைத்துக்கொண்டு அவர்களது தொகுதியில் இடம்பெறும் பலதரப்பட்ட விடயங்களுக்கு செல்ல வேண்டும். இதனையெல்லாம் சமாளிக்க முடியாதவர்கள் அடுத்து யோசிப்பது வியாபாரம். நேரடியாக கடைபோட்டுக்கொண்டு உட்கார்ந்து செய்யும் வியாபாரத்தையும் இவர்கள் வேலைப்பளுவால் முன்னெடுக்க முடியாது. ஆகவே இவர்கள் நாடும் வியாபார முறைமை கமிஷன் கடைசியாக மக்களின் அபிவிருத்திக்காக முன்னெடுக்கப்படும் வீதியமைப்பு முதல் வீடமைப்பு சகல அபிவிருத்தி திட்டங்களில் இருந்தும் பெற்றுக்கொள்ளும் நிலைக்குத் தள்ளுகிறது.

இதனை கேள்விபட்டு இலகுவான வியாபாரமாக அரசியலைத் தெரிவு செய்யும் கலாசாரம் தோன்றுகிறது. இப்படி சீர்கெட்டு நிற்பதுதான் இந்த நாட்டின் அரசியல்.

எனவே, வியாபாரி அரசியல்வாதியாவதை தடுப்பதற்கு முதலில் 'அரசியல் வியாபாரம் நிறுத்தப்படல் வேண்டும். முறைமை மாற்றப்படல் வேண்டும். அதற்கு சிங்கப்பூர் போன்ற நாடுகளில் நல்ல சம்பளம் வழங்கி வேறு தொழில் செய்ய முடியாதவாறு முன்னெடுக்கப்படும் முறைமைகள் பற்றி நம்நாடும் சிந்திக்க வேண்டியுள்ளது.

மேர்வின் சில்வாவே ஆரம்பிக்கவுள்ள தனது புதிய கட்சியில் இதனை சிந்தித்தால் ஏனையோர் சிந்திக்க என்ன தயக்கம்.

'தமிழ் இனவாதத்தைத் தோற்கடிக்க வேண்டுமெனில் தலைமையும், கல்வியும் பிக்குகள் வசம் ஒப்படைக்கப்பட வேண்டும்' என்கிறார் பிரபல இனவாத சித்தாந்தி பேராசிரியர் நளின் டி சில்வா. 

சில வருடங்களுக்கு முன்னர் சிங்கள பத்திரிகையொன்றுக்கு எழுதிய பத்தியில் குறிப்பிட்டிருந்ததாக   ஆய்வாளர் ஒருவர் எழுதிய கட்டுரையின் மூலம் வாசித்த நினைவு வருகின்றது. 

இது இவ்வாறிருக்க,  தென்னாசியாவில்  ஜனநாயகத்தின் நிலை (State of Democracy in South Asia) தொடர்பில்  நடத்தப்பட்ட  அபிப்பிராய வாக்கெடுப்பில், நாட்டு விவகாரங்களில் மதகுருமார்கள் தீர்மானம் எடுக்கும் செல்வாக்கு உடையவர்களாக இருக்க வேண்டும் என்று மக்கள் விரும்புவதாகவே அறியக்கூடியதாக இருக்கின்றது.  பிராந்தியத்தில் உள்ள முஸ்லிம் நாடுகளிலேயே  இந்த அபிப்பிராயம் கூடுதலாக இருக்கின்றதாகவும் இந்த வாக்கெடுப்பில் தெரிவிக்கப்பட்டுள்ளது. 

இந்தியாவில் இருந்து வெளிவரும் பிரபல ஆங்கிலப் பத்திரிகையொன்றே இத்தகவலை வெளியிட்டிருந்தது. சமகாலத்தில் மிகவும் அத்தியாவசியமாக  பலராலும் பேசுபொருளாக இருக்கும் விடயமாகவும் இதனைக் கொள்ளலாம். இந்த அபிப்பிராயங்கள் இலங்கை உட்பட இந்தியா, நேபாளம், பங்களாதேஷ், பாகிஸ்தான், ஆகிய நாடுகளில் உள்ள சுமார் 18,576 பேரிடமிருந்து பெறப்பட்டுள்ளன.   அண்மையில் உத்தர பிரதேச மாநிலத்தில் மதகுரு ஒருவர் முதலமைச்சராக தெரிவுசெய்யப்பட்டுள்ள நிலையில், இந்த அபிப்பிராயமும் வெளி வந்துள்ளது.  

மதங்களுக்கு மதிப்பளிப்பது என்பது வேறு ஒரு மத வழிநடத்தலில் அரசியலை முன்னெடுப்பது என்பது வேறு என்றிருக்கையில், இலங்கையில் மதகுருக்கள் எவ்வாறு அரசியல் முன்னெடுப்புக்களை நகர்த்துகின்றனர். அதன் பக்க பலம் எவ்வாறானதாக இருக்கின்றது என்பது பற்றி  இவ்வார 'அலசல்' பேசுகிறது. 

இலங்கையைப்பொறுத்தவரையில் மதகுருக்களின் அரசியல்  என்றவுடன் இந்து , கிறிஸ்தவம், இஸ்லாம் ஆகிய மூன்று மதத் தலைவர்களும் பாராளுமன்ற அரசியலில் செயற்படுவதில்லை என்பது யாவரும் அறிந்ததே. பாராளுமன்ற  அரசியல் செயற்பாட்டில் நேரடியாக ஈடுபடுபவர்களாக பௌத்த மதகுருக்களே முன் தெரிகின்றனர். அதேநேரம் அரசியலில் அழுத்தக் குழுவாகவும் சுதந்திரமடைந்த காலத்தில் இருந்தே செயற்பட்டு வந்துள்ளனர்.  அதன் தொடர்ச்சியே இன்றைய அரசியலிலும் நகர்ந்துச்  செல்கின்றது.  

காவிகளின் தொடர்ச்சியான அரசியல் செயற்பாடுகள் ஆரோக்கியமான விடயத்துக்கு வழிவகுக்குமா? என்பது இன்றைய சிறுபான்மை இன சமூகத்தினர் மத்தியில் தொடர்ந்து எழும் ஒரு கேள்வியாகவும் இருக்கின்றது. பிக்குகளிடம்   அரசியலைக் கொண்டுச் செல்வது ஒரு நீண்டகால கலாசாரமாக இருக்கின்றது.  அரசியலில் ஒரு பெரிய பொறுப்பான பதவிக்கு வருபவரோ அல்லது சாதாரண நிலைக்கு வருபவர்களோ மகாநாயக்க தேரர்களிடம்  சென்று ஆசிர்வாதம் பெற்றுக்கொள்வதோ அல்லது அவர்களது அரசியல் பற்றி  தேரர்களுக்கு விளங்கப்படுத்துவதோ இன்று வரை இடம்பெற்று வருகின்றது. காலங்காலமாக இது இந்நாட்டின் மறை முகமான கொள்கைச் செயற்பாடாகவும் இருந்து வருகின்றது என்பது மறுக்க முடியாத உண்மை. 

மேற்கத்தய நாடுகளில் அரசியலை தீர்மானிக்கும் கொள்கை வகுப்பாளர்கள்  இருக்கின்றனர். குறிப்பாக தெற்காசிய நாடுகளில் இதுபோன்றவர்கள் இல்லை என்ற கருத்து முன்வைக்கப்பட்டபோதும் மறைமுகமாக ஒரு முறைமை இருக்கிறது.  

இது ஒரு பௌத்த நாடு என்றும் இங்கு நடத்தப்படுகின்ற ஆட்சி பௌத்த ஆட்சி என்றும் அதற்கான ஆசிர்வாதத்தை சிரேஷ்ட மதகுருவிடம் பெற்றுக்கொள்வதென்பதும் இயல்பாக பேணப்பட்டு வருகின்ற ஒரு அரசியல் கலாசாரமாக இருக்கின்றது. ஆனால், இது அரசியல் அமைப்பிலோ அல்லது வேறு எங்கும் எழுதப்படாமலேயே பின்பற்றப்பட்ட வருகின்ற நடைமுறையாக இருந்து வருகின்றது. இதில் உள்ள சுவாரஷ்யம் என்ன வெனில் சிறுபான்மை சமூகங்களின் தலைவர்கள் கூட மகாநாயக்க தேரர்களிடம் சென்று ஆசி பெறுவது ஒரு 'பெஷன்' என்று ஆகிவிட்டது.  

இந்த முறைமையினூடாக பௌத்தம் என்பது அல்லது தேரர்களிடம் ஆசி பெறுவது என்பது ஒரு உயர்ந்து ஸ்தானத்தில் வைக்கப்படுகின்ற நிலையில்  அவர்களின் வழிகாட்டலில் தான் இந்த அரசியல் முன்னெடுக்கப்பட வேண்டும் என்ற தோற்றப்பாட்டை கொண்டு வருகின்றது. அரசியலமைப்பு மாற்றம் மகாநாயக்க தேரரின் பார்வைக்கு சமர்ப்பித்த பின்னரே நிறைவேற்றப்படும் என்று அண்மையில் ஜனாதிபதி கூறியிருந்தமை இங்கு  குறிப்பிடத்தக்கது.

இந்த நிலையில் தான்  காவிகளிடம் இருந்து  அரசியல் பிறக்கின்றது. தங்களது ஆசியுடனேயே இந்த அரசியல் நடத்தப்பட  வேண்டும் என்றால் , தாங்களே இந்த அரசியலை தீர்மானிக்கும் சக்தியாக  இருப்பதாக தீர்மானிக்கின்ற பிக்குகளின் அரசியல் முன்னெடுப்புக்கள் வந்து சேர்கின்றது.   இதன் வெளிப்பாடே பிக்குகள் பாராளுமன்ற பிரசேவத்துக்கு காரணமாக அமைகின்றது. அந்தவகையில், இலங்கை வரலாற்றில் முதன் முறையாக பாராளுமன்ற அரசியல் செயற்பாடுகளுக்கு  பிரவேசித்த பிக்கு காலி மாவட்டத்தை பிரதிநிதித்துவப்படுத்திய  பத்தேகம சமித்த தேரரே (லங்கா சமசமாஜக்கட்சி) .  மதகுருவாக இருந்தபோதும் இடது சாரி கொள்கையுடைய இவரது பிரவேசமே முதன் முதலாக அமைந்தது. 2001ஆம் ஆண்டு முதல் 2004 ஆம் ஆண்டு வரை பாராளுமன்ற உறுப்பினராக  இருந்த இவர் , தற்போது தென்மாகாண சபை உறுப்பினராகவும் இருக்கின்றார்.

இதனைத் தொடர்ந்து ஜாதிக ஹெல உறுமய பாராளுமன்ற பிரவேசத்திற்கு உள் நுழைகின்றது. ஆனால், இவர்களின் பிரவேசம் முற்றுமுழுதாக பௌத்தவாதத்தை முன்வைத்து பௌத்த மதகுரு ஒருவரையே தலைவராகக் கொண்டு கடும்போக்கு சிந்தனையுடைய கொள்கையுடையதாக இருந்தது யாவரும் அறிந்த விடயமே.

பாராளுமன்றத் தேர்தலில் முதலாவது தடவையாக ஜாதிக ஹெல உறுமய தமது 260  வேட்பாளர்களையும் பௌத்த துறவிகளாக  களமிறக்கியது. 2004ஆம் ஆண்டு நடந்த அந்த தேர்தலின் போது மொத்தம் 5,52,724 வாக்குகளைப் பெற்று மொத்த தேசிய வாக்குகளில் 5.97  வீதத்துடன் 9 ஆசனங்களை பெற்றுக்கொண்டது.   2010ஆம் ஆண்டு ஜாதிக ஹெல உறுமய 3 ஆசனங்களை மட்டுமே பெற்றுக்கொண்டது. 

 தற்போதைய நிலையில் ஒருவர் மாத்திரமே பாராளுமன்ற உறுப்பினராக இருக்கின்ற நிலையில், அவர் ஹெல உறுமயவில் இருந்தும் விலகி ஐ.தே. கட்சியின் தேசியப்பட்டியலில் ஜனாதிபதியின் தயவில் இருக்கின்ற நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டுள்ளார். ஆனால், பாராளுமன்றத்துக்கு வெளியேயான இவர்களது அரசியல் செயற்பாடுகள் பெரும் .அபாயகரமானதாகவே இருக்கின்றது என்பதை ஊடகங்கள் வாயிலாக அறியக் கூடியதாகவுள்ளதுடன்  அன்றாடம் சமூக வலைத்தளங்களில் வெளியிடப்பட்டு வரும் காணொளிகள் மூலம் முழுமையாக பார்க்கக் கூடியதாகவும் இருக்கின்றது. 

1818 இல் கண்டியில் பிரிட்டிஷ் கொடியை இறக்கிய சுமங்கள தேரருக்கு அந்த இடத்திலேயே சிலையும் கட்டப்பட்டிருக்கிறது. இன்றும் அவர் பெரிய தேசிய வீரர். புத்த ரக்கித்த தேரோவால் பிரதமர் பண்டாரநாயக்க 1959 சுட்டுக்கொல்லப்பட்ட நாள் இந்த அபாயத்தின் ஆரம்பமாக இருக்கின்றது. அந்தளவுக்கான தீவிர போக்கு இருந்துள்ளது. 1965 இல் தமிழ் மொழி சட்டத்துக்கு எதிராக ஊர்வலம் சென்றபோது பொலிஸாரால் கொல்லப்பட்ட தம்பராவே ரத்னசார தேரோ சிங்கள பௌத்தர்களின் வீரர் அதன் தொடர்ச்சியாக தற்போதைய காலத்தில் தோற்றம் பெற்றுள்ள பொதுபலசேனா , தோற்றம் பெற்று வருகின்ற இராவண பலய போன்ற  பிக்குகள்  மட்டத்தில் செய்யப்படுகின்ற அரசியல் செயற்பாடுகள் சமூக கட்டமைப்புக்களை மீறி செயற்படுவதாக தெரிகின்றது. இவ்வாறான போக்குகளிலே இந்த காவிகளின் அரசியல் கொண்டு செல்லப்படுகின்றது. 

மறுபுறம் பாராளுமன்றத்தில் வெளியே இருந்த காலஞ்சென்ற சோபித்த தேரரின் அரசியலையும் மறந்து விட முடியாது.  ஆரம்பத்தில்  கடும்போக்ககாளராக இருந்தாலும் பின்நாளில் நல்லாட்சி உருவாகுவதற்கு காரண கர்த்தாவாகவும் முக்கிய செயற்பாட்டாளராகவும் இருந்தவர் என்பதும் இங்கு குறிப்பிடத்தக்கது. 

பாராளுமன்ற அரசியலுக்குள் இரு வேறு கொள்கைகளையுடையவர்களின்  ஆரம்பத்தில் நுழைந்தனர் என்பது அறிந்த விடயமே. ஆனால், அதற்கு வெளியே அதாவது பிரதமர் பண்டாரநாயக்கவை .சுட்டுக்கொன்ற புத்த ரக்கித்த தேரரர் முதல் தற்போது தீவிரமாக செயற்பட்டுக்கொண்டிருக்கின்ற  ஞானசார தேரர் வரையானோர் அரசியலை முன்வைக்கும் நோக்கம் எவ்வகையானதாக இருக்கின்றது என்பது அவதானத்துக்குரியது.

இந்நிலையில், பிக்கு அரசியல் தடை சட்டம் ஒன்றை 2012ஆம் ஆண்டு ஜூன் மாதம் ஐ.தே.க பாராளுமன்ற உறுப்பினர் விஜயதாச தனிப்பட்ட சட்ட மூலமொன்றை முன்மொழிந்தார். அதாவது அரசியலமைப்பின் 91ஆம் பிரிவைத் திருத்துவதன் மூலம் இனிமேல் மதத்தலைவர்கள் எவரும் அரசியலில் ஈடுபட முடியாதபடி திருத்தத்துக்கு உள்ளாக்க வேண்டும் என்றார். அரசியலமைப்பின் 91ஆம் பிரிவானது பாராளுமன்ற உறுப்பினராவதற்கான தகுதி பற்றி பேசுகிறது. ஜாதிக ஹெல உறுமய விஜயதாசவின்  பிரேரணைக்கு கடும் எதிர்ப்பை வெளியிட்டது. போதிய ஆதரவற்ற நிலையில் அந்த பிரேரணை கிடப்பில் போடப்பட்டது என்பதும் வருந்தத்தக்க விடயமே.  ஆனால் அவர் ,இப்போது புத்த சாசன அமைச்சராக இருக்கின்ற நிலையில் இந்தப்பிரேரணையை முன்வைப்பாரா என்ற கேள்வியும் எழுகின்றது.

எது எவ்வாறாயினும் பிக்குகளிடத்தில் நாம் அரசியலை கொண்டு சென்று முன்வைப்பதன் காரணமாகத்தான் பிக்குகளின் அரசியல் முன்னெடுப்பு என்பது அவர்களிடத்தில் நாமே அவர்களிடத்தில் காவிச் செல்கின்றோம்.   மதகுருக்களிடம் அரசியலை காவிச்செல்லும் நிலை நிறுவனமயப்படுத்தப்பட்டிருக்கும் வரை    காவிகளின் அரசியலை நிறுத்த முடியாது. 

நன்றி - வீரகேசரி

மக்களால் தெரிவு செய்யப்பட்ட மக்கள் பிரதிநிதிகள்  மக்களால் வெறுத்து ஒதுக்கப்படும் வரை அரசியலில் தொங்கிக் கொண்டிருப்பதை   நாம் அவதானிக்கின்றோம். இதனால், பல அவதூறுகளையும் அவர்கள் மக்களிடம் இருந்து பெற்றுக்கொள்கிறார்கள். ஒருவருக்கு அரசியலில் முதிர்ச்சி இருக்கின்றதோ இல்லையோ ஆனால், அவர்கள் தாங்கள் முதுமை அடையும் வரை தொடர்ச்சியாக அரசியலில் தம்மை தக்க வைத்துக்கொள்வதற்கான முஸ்தீபுகளை கையாள்வதை  இலங்கை,  அரசியலில் நீண்ட காலமாக  அவதானிக்கலாம்.

 இதனை ஏன் அலச வேண்டிய தேவை ஏற்பட்டது என்று நினைக்கின்றீர்களா?

நியூசிலாந்தின் பிரதமராக இருந்த ஜோன் கீ கடந்த வருட இறுதியில் தான் பதவி விலக வேண்டும் என்று தீர்மானித்தார். 2006ஆம் ஆண்டு நவம்பர் மாதம் அந்நாட்டின் 38ஆவது பிரதமராக தெரிவு செய்யப்பட்ட இவர் 2016 ஆம் ஆண்டு பதவியில் இருந்து விலகினார்.  நியூசிலாந்து தேசியக் கட்சித்தலைவர் பதவியில் இருந்து விலகுவதாகவும்  பாராளுமன்ற உறுப்பினர் பதவியில் இருந்து விலகுவதாகவும் அறிவித்துவிட்டார். இதனை அறிந்த வேறு சில  பாராளுமன்ற உறுப்பினர்கள் தாங்களும் இவ்வாறு விலகுவதாக அறிவித்துள்ளதாக அந்நாட்டு ஊடகச் செய்திகள் மூலம் அறியக்கிடைத்தன. 

இதற்கு இவ்வாறான காரணம் ஒன்றும் சுட்டிக்காட்டப்பட்டுள்ளது. 'மக்கள் செல்வாக்-குப்பெற்ற மக்கள் பிரதிநிதிகள் தங்களுக்கு செல்வாக்கு இருக்கின்ற காலத்திலேயே உரிய சேவைகளை செய்து விலகிவிட்டால் அதற்கான பெறுமதி அதிகமே' என்று குறிப்பிடப்படுகிறது. இதனை வாசித்து கொண்டிருக்கும் போது இலங்கையை பற்றியும் இங்குள்ள பாராளுமன்ற நடைமுறைகள்இ கட்டமைப்புக்கள் பற்றியும் அதன் பிரதிநிதிகளின் செயற்பாடுகள் பற்றியும் அண்மைய கால செயற்பாட்டு பின்னணியுடன்  தேட வேண்டிய தேவை ஏற்பட்டதன் விளைவே இன்றைய 'அலசல்'...

ஒரு மனிதனின் தன்மையை அறிய வேண்டுமாயின் , அதிகாரத்தை கொடுத்துப்பார்த்தால் தெரியும். அவரை பற்றி  நாம் தெட்டத்  தெளிவாகத் தெரிந்துகொள்ளலாம் என்பார்கள். அதிகார  துறை சார் அனைத்திற்கும் மிகவும் பொருத்தமான கூற்றாகவே  கொள்ளலாம்.  அதிகாரத்தை அனுபவிப்பதற்கு வயதெல்லை நிர்ணயிக்கப்பட்டுள்ளதா?  

1977ஆம் ஆண்டு தனது 69ஆவது வயதில் அதிகாரத்துக்கு வந்த காலஞ்-சென்ற ஜே.ஆர்.ஜயவர்த்தனா தனது அரசியல் வாழ்வின் எல்லைகளை அடிப்படையாக வைத்தே சகல விவகாரங்களையும் அணுகினார்.  அதன் தொடர்ச்சியாகவே  பிற்பகுதியில் வந்த பலர் அணுகினார்கள். தங்கள் வசதிக்கேற்ப அணுகிக்கொண்டிருக்கின்றார்கள் என்பதுவும் மறுப்பதற்கில்லை.  அவர்கள் தங்கள் 'முதுமை' யின் போதான அரசியலையும் தக்கவைத்துக்கொள்ள தமக்கேற்றவகையில் கையாண்ட உத்திகள் இலங்கை அரசியலை பொறுத்தவரையில் மிக சுவாரஷ்யமானதே. இதற்கு, முன்னாள் ஜனாதிபதி மகிந்த ராஜபக்ஷவை  இங்கு குறிப்பிடலாம். 

தாம் பதவியில் இருப்பதற்காகவும் தனது குடும்ப அரசியலை ஆதிக்கப்படுத்துவதற்காகவும் தமது கட்சி சார், சாராத  பாராளுமன்ற உறுப்பினர்கள் பலரை தன்னகப்படுத்தி மூன்றில் இரண்டு   பெரும்பான்மை என்ற போர்வையில் அரசியல் அமைப்பையே மாற்றியமைக்கும் முதிர்ச்சியற்ற ஒரு செயற்பாட்டை அவதானித்தி-ருப்பீர்கள். இவ்வாறானதொரு தொடர்ச்சியான போக்கு இளம் தலைமுறையினரை அரசியலுக்குள் எவ்வாறு  உள்வாங்கும் என்பது சிந்திக்க வேண்டிய விடயம். இளம் தலைமுறையினர்   உள்வர வேண்டுமாயின் அவர்கள்   முதுமை அடையும் வரை  காத்திருக்காமல் முதிர்ச்சியுடன் உள்வாங்கப்பட வேண்டியதொரு தேவை இருக்கின்றது. 

 அயல் நாடான இந்தியாவை நோக்கினால் அரசியலில் பெரும்பாலானவர்கள் முது-மையாகவே தெரிகிறார்கள். இளமையானவர்கள் உள்வாங்கப்பட்டாலும் அவர்கள் அரசியல் முதிர்ச்சிப்பெற்றவர்களாக அன்றி பரம்பரை அரசியலிலோ சினிமாவிலோ புகழ்பெற்றதனால் தெரிவு செய்யப்பட்டவர்களாக இருக்கின்றார்கள். 

இலங்கையில் இவ்வாறான சுவாரஷ்ய போக்கிற்கு காரணம் அதன் பின்னணி என்ன? அதிகாரத்திற்கு வந்த பல தலைவர்கள் பதவிக்கு வரும் முன்னர்இ பதவிக்கு வந்தப்பின்னர் என்று பார்க்க வேண்டியதொரு தேவை இங்கு எழுகின்றது. அரசியலில் முத்திர்ச்சிபெற்று இருப்பது என்பது வேறு முதுமை வரைக்கும் இருப்பது என்பது வேறு. முதுமை வரைக்கும் இருக்க வேண்டும் என்று நினைப்பது தவறே தவிர முதிர்ச்சி வரைக்கும் இருப்பது தவறு அல்ல. 

இந்த இடத்தில் சிக்மண்ட பிரைய்ட் (Sigmund Freud)  என்ற புகழ்பெற்ற உளவிய-லாளர்  இந்த முதுமை – முதிர்ச்சி பற்றி கூறியிருப்பதையும் இங்கு சுட்டிக்காட்-டலாம்

ஒரு மனிதனைIQ  (Intelligence Quotient) அளவிடுவதற்கு உளவியலில் ஒரு வாய்ப்பாடு இருக்கின்றது. ஒருவரது Mental age, Chronological / Biological age இவை இரண்டையும் தொடர்பு படுத்திப்பார்ப்பது சிறந்தது.  இங்கு Biological age ஒருவருக்குரிய வயது அதற்குரிய செயற்பாடுகளை குறிப்பதாக அமைகின்றது.  Mental age எனும் போது  மனித வயதுக்கு மேலான மூளை வயதைப் பற்றி குறிக்கின்றது. இவ்வாறான செயற்பாடே ஒருவரின் IQ நிலைமையை தீர்மானிக்கின்றது.

இந்த வாய்ப்பாட்டின் அடிப்படையில், அரசியலை நோக்கினால் தம்மை மூத்தவர்கள் என பிரசாரப்படுத்திக்கொள்பவர்கள் வயதில் முதுமையானவர்களாக இருப்பார்களேயன்றி  மூளை வயதிலும் முதிர்ச்சிப்பெற்றவர்களாக இருக்கிறார்களா? எனும் கேள்வியைத் தோற்றுவிக்கிறது.  அரசியலில் முதிர்ச்சிபெற்ற மக்கள் பிரதிநிதியை உருவாக்குவது என்பது கட்சியின் கட்டமைப்பிலேயே தங்கியுள்ளது.  கட்சி கட்டமைப்பு அதற்கு வழிவகுப்பதாக அமைய வேண்டும். இவ்வாறான நிலைமையே பிற்கால அரசியலில் முதிர்ச்சிப்பெற்றவர்களை உருவாக்குவதற்கான வாய்ப்பை ஏற்படுத்திக்கொடுக்கும். 

தற்போதைய பிரதமர் ரணில் விக்கிரமசிங்கவை எடுத்துக்கொண்டால், அரசியல்வாதி என்ற ரீதியில் அவர் சிறந்த முதிர்ச்சிபெற்றவராக இருப்பதைக் காணலாம்.   பல்வேறு விமர்சனங்கள் வந்தபோதிலும் அதனையும் தாண்டி இன்று பிரதமர் என்ற நிலைக்கு உயர்ந்திருக்கிறார். அவர் இளைஞராக இருந்த  காலத்திலேயே கட்சிக்குள் உள்வாங்கப்பட்டு அந்த அரசியலுக்குள் நுழைந்தமையே பிரதான காரணமாக அமைகின்றது. திடீரென  வெற்றிடத்துக்கு நிரப்பப்பட்டவராக அவர் வரவில்லை.

பல்கலைக்கழக காலத்தில் இருந்தே அரசியல் செயற்பாட்டில் இருந்து வந்தமையால் இன்று வரைக்கும் அவர் வந்த வழியிலேயே ஏனைய அரசியல்வாதிகளையும் உருவாக்கும் எண்ணத்தைக்கொண்டவராகவும் இருக்கின்றார். 

சமகால இலங்கைத்  தமிழ் அரசியல்  பின்னணியில் இரா. சம்பந்தனின் முதுமையும் முதிர்ச்சியும் குறித்து இங்கு அலசுவது பொருத்தமாகும். சம்பந்தன் முதுமை அடைந்திருப்பதால் அவரை அரசியலில் இருந்து ஓரம் கட்ட வேண்டும் என குரல்கள் ஒலிப்பதை நாங்கள் அவதானிக்கின்றோம். அவ்வாறு ஓரம் கட்டப்பட்டுவிட்டால் அவரை ஈடுசெய்யக்கூடிய அந்த வெற்றிடத்தை நிரப்பக்கூடியவர் யார் இருக்கின்றார் என்ற கேள்வி இங்கு எழுகின்றது.  அவரது முதிர்ச்சியே இன்றைய  தமிழ் மக்கள் அரசியலில் சில நகர்வுகளை  ஏற்படுத்தியிருக்கின்றது என்பது மறுப்பதற்கில்லை. 

ஆனால்,  தமிழ் அரசியலில் எந்தளவு முதிர்ச்சி பெற்றவராக சம்பந்தன் திகழ்கிறாரோ அதே முதிர்ச்சியினை எதிர்க்கட்சித்தலைவராக நாம் அவரிடத்தில் பார்ப்போமெனில், எதிர்க்கட்சித்தலைவரைவிட அதன் பிரதம கொறடாவாக  செயற்படக்கூடிய  மக்கள் விடுதலை முன்னணியின் தலைவர் அனுரகுமார முன்நிற்பதையும் மறுப்பதற்-கில்லை. சம்பந்தன் எதிர்க்கட்சித் தலைவர் பதவியை எடுத்தபின்னரும் தான் கட்சி சார்ந்த, மக்கள் சார்ந்த பிரச்சினைகள்  பற்றி மாத்திரம் பேசுகின்றாரே தவிர தேசிய அரசியலை முன்வைப்பதில் ஒரு தேசிய எதிர்க்கட்சித்தலைவராக செயற்படுவதில் அவரது முதிர்ச்சி குறித்த கேள்வி எழுகிறது. 

மலையக அரசியல் சூழலில் காலஞ்சென்ற சௌமிய மூர்த்தி தொண்டமான் முதுமை வரைக்கும் அரசியலில் இருந்ததோடு  அவர் ஒரு முதிர்ச்சிப்பெற்ற அரசியல்வாதியாகவே இறுதிநாள் வரை செயற்பட்டார் என்பதற்கு மாற்றுக் கருத்து இல்லை.  ஆனால், அவருக்கு பின்னால் முதிர்ச்சி பெற்ற ஒருவரிடம் அவரது கட்-சியின் பொறுப்பை வழங்காமல் அவரது பரம்பரை சார்ந்த ஒருவருக்கு வழங்குகின்ற அவரது எண்ணப்பாடு  இன்றைய நிலையில் இலங்கை அரசியலில் இ.தொ.க வை எந்த நிலையில் வைத்திருக்கிறது என்ற வினாவுக்கு  இட்டுச் செல்கின்றது. மறுபுறத்தில் த.மு.கூ. புதிய அமைப்பாக உருவெடுத்தபோதும் அதிலும் ஏற்றத்தாழ்வு இருந் தாலும் அதற்குள் ஒரு அரசியல் முதிர்ச்சி தன்மை வெளிப்படுத்தப்படுவது அவதானிக்கக் கூடியதாக இருக்கின்றது. 

இலங்கை முஸ்லிம் அரசியலின் பின்னணியை பார்தாலும் கூட அதன் பிரதான  கர்த்தாவான மர்ஹும் அஷ்ரப்  முஸ்லிம் அரசியலை தோற்றுவிக்கும் போதே முதிர்ச்சி பெற்றவராக இருந்துள்ளார். தமிழரசுக்கட்சியின் நீண்டகால செயற்பாட்டாளராக இருந்துள்ளமையினால் அவர் முஸ்லிம்களுக்கான அரசியலை கட்டமைப்பதில் முன்னிலையில் செயற்பட்டிருக்கின்றார். அவரது மறைவுக்குப்பின்னர் கட்சியின் உள்ளேயும் வெளியேயும் பல பிரச்சினைகள் விமர்சனங்கள் வந்தபோதும் அஷ்ரப்பின் அரசியலின் ஊடே பயணித்த அமைச்சர் ரவூப் ஹக்கீம் இன்று வரை கட்சியை வழிநடத்திச் செல்கின்றார். அதேநேரம் அவருக்கு ஈடாக செயற்பட்ட தலைமைப்பதவியையும் பொறுப்பேற்ற அம்மையார் பேரியல் அஷ்ரப்பை இன்று அரசியலில் காணக்கிடைக்கவில்லை. இது அரசியலில் முதிர்ச்சியற்ற தன்மையை வெளிப்படுத்துகின்றது.

 இலங்கை போன்ற நாடுகளில் இத்தகைய முதுமை வரைக்குமான அரசியலையும் முதிர்ச்சியுடனான அரசியலையும் தீர்மானிக்கையில் பாராளுமன்ற கட்டமைப்பும் அதன் உறுப்பினர்களுக்கான சம்பளத்திட்டங்களும் செல்வாக்கு செலுத்துவதனையும் அவதானிக்கலாம். அதனை பிறிதொரு பத்தியில் பார்க்கலாம். இந்நிலையில் பொருளாதார ரீதியில் தம்மை தக்க வைத்துக்கொள்ள முடியாத புதுமுகங்கள் பலர் அரசியலில் இருந்து ஒதுங்கி விடுகின்றார்கள் அல்லது தோல்வியை தழுவிக்கொள்கின்றார்கள். இவ்வாறான நிலையைப் பார்க்கும் போது செல்வாக்குப் பெற்ற பரம்பரையே தொடர்ச்சியாக நிலைத்திருக்கக் கூடிய தன்மையை  இந்த கட்டமைப்பு உருவாக்கியுள்ளது என்று கூறலாம். இதன் காரணமாகவே புது முகங்களும் வருவதற்கு தயங்குகின்றன. இதுவே   முதுமை அரசியலுக்கும் ஒரு  வாய்ப்பாக அமைந்து விடுகின்றது என்பது மறுப்பதற்கில்லை.

அரசியலை பிழைப்புக்கான தொழிலாகக் கொள்வதானால் ஆரோக்கியமான போக்குகள் ஒருபோதும் வளர்வதற்கான வாய்ப்புகள் இருக்காது.

நன்றி - வீரகேசரி

இவ்வார பத்தியில் பாராளுமன்ற உறுப்பினர்களின் கல்வி நிலை பற்றி சில விடயங்கள். பாராளுமன்ற உறுப்பினர்கள் 225 பேரில் 25பேர் மாத்திரமே பட்டதாரிகள் என்றும் 94 பேர்  சாதாரண தரத்தில் கூட சித்தியடையவில்லை என்றும் அண்மைய ஆய்வொன்றில்  சுட்டிக்காட்டப்பட்டுள்ளது.

பேராதனைப் பல்கலைக்கழக முன்னாள் பேராசிரியர் எம்.ஓ.ஏ. டீ. சொய்ஸா இந்த ஆய்வை மேற்கொண்டுள்ளார். இந்த ஆய்வு தொடர்பான விடயங்கள் வெளி வந்த பின்னர், ஓரிரு பாராளுமன்ற உறுப்பினர்கள் பாடசாலை சீருடையில் மாணவர்களாக தம்மை உருவகித்துக்கொண்டு கடந்த வாரம் பாடசாலைக்கு சென்றிருந்தார்கள். இதனை முகநூலில் வெளியான சில புகைப்படங்கள் மூலம் பார்க்கக்கூடியதாக இருந்தது.

இவ்வாறு சீருடையை அணிந்து விட்டால் மாத்திரம் தமது கல்வித்தரம் உயர்ந்து விடுமா?

 பாராளுமன்றத்தில், விமல் வீரவன்ச எம்.பி. தொடர்பில், பெரும் சர்ச்சையை கிளப்பிய தினேஷ் குணவர்த்தன  எம்.பி.க்கு  ஒரு வார கால தடை விதிக்கப்பட்டது. இது இம்மாத ஆரம்பத்தில் நடந்த சம்பவம். அன்றைய தினம் பொலிஸாரும் சபையின் உள்ளே பிரவேசித்தனர். பொலிஸார் உட்பிரவேசிக்கும் அளவுக்கு அமளி நிலவியது. இலங்கை பாராளுமன்ற வரலாற்றில் இவ்வாறானதொரு சம்பவம் இரண்டாவது தடவையாக இடம்பெற்றிருந்ததாக சபாநாயகர் இதன்போது எச்சரித்திருந்தார் என்பது சகலரும் அறிந்ததே. 

இவ்வாறான கூச்சல் சம்பவங்கள் இடம்பெறும் போது,  பாராளுமன்றத்தில் படித்தவர்களாக இருக்கின்றார்கள். இப்படி ஏன் மோசமாக நடந்துகொள்கின்றார்கள் என்பது பலரது கேள்வியாகவே இருக்கின்றது. இவ்வாறான சம்பவங்களின் பின்னர் தான் மேற்படி ஆராய்ச்சி தகவல்களும் அண்மையில் வெளிவந்தன. இதனை பற்றி அலசுவதே இந்தப்பத்தியின் நோக்கமாகிறது.  பொதுவாக பாராளுமன்றத்தில் எல்லோரும் படித்தவர்களாக  இருந்துவிட்டால், பிரச்சினைகள் தீர்ந்துவிடுமா? அல்லது மக்களின் பிரச்சினைகள் பற்றி முழுமையாக பேசப்பட்டுவிடுமா? 

பாராளுமன்றத்தை பொறுத்தவரையில் கல்வித்தரம் என்று பார்க்கும் போது... க.பொ.த சாதாரண மற்றும் உயர் தரம் என்பது   கல்விக்கான ஒரு அளவுகோல் அல்ல. அவை ஒரு தடை தாண்டல் மாத்திரமே.  தலைமைத்துவ  ஆளுமைகள் உரிய இடத்திற்கு வரலாம். ஆனால், அவ்விடத்திற்கு வந்தபின்னர் அவர்களது ஆளுமையை தக்க வைத்துக்கொள்ள மக்களின் பிரச்சினைகளைத்தீர்ப்பதற்கான வழிவகைகள் பற்றிய 'கற்றல்' என்பது இங்கு மிகவும் அவசியப்படுகின்றது.  எனவே பாடசாலை கல்வியை பெறுதல் என்பதும் ஒரு விடயம் பற்றி கற்றல் என்பதும் வெள்வேறான விடயங்களாகும். இதனை ஆங்கிலத்தில் சொல்லும் போது நுனரஉயவழைn என்றும்டுநயசniபெ என்றும் வகைப்படுத்தலாம். எனவே மக்கள் சபைக்கு வருபவர்களிடம் எதிர்பார்க்க வேண்டியது கற்றலே அன்றி கல்வித்தகைமை அல்ல. 

இன்று பட்டதாரியான பாராளுமன்ற உறுப்பினர்களில் எல்லோரும் திறமையானவர்களாக இருக்கின்றார்களா?   சாதாரண தரம் இல்லாதவர்கள் கூட சிறந்த அமைச்சர்களாக இல்லையா? ஒருவர் ஒரு துறைக்கு  வந்த பின்னர்  அதற்குத் தேவையான அறிவைப் பெற்றுக் கொள்ளத் தம்மை தயார்படுத்திக்கொள்ள வேண்டும்.  இது எந்தவொரு  தொழில்துறைக்கும் பொதுவானதே.

அதேநேரம், அரசியலுக்கு இது மிகவும் பொருத்தமான விடயம். ஏனெனில், மக்கள் செல்வாக்கு பெற்ற எவரும், அரசியலுக்கு வரலாம் என்பதுதான் எமது   அரசியலின் தன்மையாக  இருக்கின்ற நிலையில் இங்கு கல்வித் தகுதியின் அடிப்படையில் எவரும் தெரிவு செய்யப்படுவதில்லை என்பதை நாம் அவதானித்து வருகின்றோம்.  தேர்தல் வேட்பு மனுவிலும் கூட கல்வித்தகைமை ஒரு கேள்வியாக முன்வைக்கப்படுவதில்லை.  இது ஒரு ஜனநாயக பண்பும் கூட. பாராளுமன்றம் ஒரு சட்டவாக்க சபை என்கின்ற வகையில் அங்கு தெரிவு செய்யப்படுபவர்கள் அத்துறை சார்ந்து பக்குவப்படுத்திக் மாற்றிக்கொள்ள வேண்டும் என்ற தேவை இருக்கின்றது என்பதில் மாற்றுக் கருத்து இல்லை. 

 உதாரணமாக பல்கலைக்கழகங்களுக்கு வரும் மாணவர்கள் அனைவரும் உயர் தரத்தில் தேர்ச்சிபெற்றவர்களாக இருக்கின்றனர்.  ஆனால், அங்கு கூச்சல் குழப்பம் இல்லையா? குழுமோதல், சண்டை, சச்சரவுகள் இல்லையா?  அவ்வாறு இயங்குகின்றது என்று உத்தரவாதம் தரமுடியுமா? கடந்தவாரம் 'தூய்மையான அரசியல் ' பிரசார வார முன்னெடுப்பு ஆ12ஆ நிகழ்வில் உரையாற்றிய பாராளுமன்ற உறுப்பினர் ஒருவர், ஏ ன்அரசியல்வாதிகள் பாராளுமன்றத்தில் சண்டை பிடித்துக்கொள்கின்றார்கள் என்று கேட்ட கேள்விக்கு பதில் அளித்த அவர், நாங்கள் பாரhளுமன்ற உறுப்பினர்கள் மாத்திரம் அல்ல. மக்கள் பிரதிநிதிகள் என்பதாகும். 

இதன் மூலம் தெரியவருவதாவது, இவ்வாறு தெரிவாகின்ற 225 பேரும் படித்தவர்களாக ஒழுக்க சீலர்களாக இருந்து விடுவதனால் மாத்திரம் முழுநாடும் தூய்மையாகிவிடுமா?

கடந்த பாராளுமன்றத்தில்  இருந்த பட்டதாரியொருவர் அரசியல் நிகழ்ச்சியொன்றை தொகுத்தளித்து வருகிறார். அதில் உள்ள அரசியல் நாகரிகம் ஊடக விழுமpயங்கள் தொழில் வாண்மையானதா?

பாராளுமன்றம் என்றால் என்ன? அங்கு தெரிவாகி சென்றுள்ள மக்கள் பிரதிநிதியாக இருக்கும் நாம் என்ன செய்ய வேண்டும் என்று  அங்குள்ள கட்டமைப்புக்களை அறிந்து அதற்கேற்றாற்போல செயற்பட வேண்டும். தாம் தெரிவு செய்த துறை தொடர்பில் தேர்ச்சி பெறாத போதே அங்கு பிரச்சினை தலைதூக்குகிறது. 

பிரதேச ரீதியாக சற்று நோக்கும் போது, வடக்கு, கிழக்கை பொறுத்தவரையில் அங்குள்ள பெரும்பாலான எம்.பி.க்கள் படித்தவர்களாக இருக்கக் கூடும் ஆனால், அத்தனை பேரும் சேர்ந்து முன்வைக்கின்ற அரசியலின் ஊடாக பல வருடங்களாக   பேசப்படுகின்ற அவர்களின் மையச் சரடான  இனப்பிரச்சினைக்குத் தீர்வு காண முடிந்ததா? அண்மைய தீர்வுகாண கூடிய சாத்தியம் இருக்கிறதா? முஸ்லிம் தரப்பிலும் இதே  நிலை.

இன்று மலையகத்தை பொறுத்தவரையில் படித்தவர்களின் அரசியல் பாராளுமன்றத்தில்  ஓரளவு பிரதிபலிப்பதாக சொல்லப்படுகின்றது. உண்மைதான். ஏனெனில் கடந்தகால பாராளுமன்றங்களைவிட இப்போது இடம்பெறுகின்ற காத்திரமான உரைகள் மூலம் இதனை அறியக்கூடியதாக இருக்கின்றது. ஆனாலும் இதற்கு முன்னரான பாராளுமன்றத்தில் பட்டதாரி பாராளுமன்ற உறுப்பினர்கள்  இருக்கவில்லையா? கடந்த பாராளுமன்றத்திலும் கூட சட்டத்தரணியொருவர் எம்.பி.யாக இருந்தார். அவரால் உருப்படியாக எதையாவது செய்யக்கூடியதாக இருந்ததா?

உதவி தொழில் ஆணையாளராகவும் சட்டத்தரணியாகவும் இருந்தவரும் பாராளுமன்ற உறுப்பினராக இருந்துள்ளார். இவரும் தொழிலாளர் பற்றியதான சட்டரீதியான விடயத்தை முன்வைத்திருக்கின்றாரா?  

 இவ்வளவு காலமாக மலையக மக்களின் வீட்டுப் பிரச்சினைபற்றிப் பேசப்படுகின்றது.   கடந்த காலங்களில்  பாராளுமன்றத்தில் அங்கத்துவம் வகித்து நீண்ட அரசியல் பரம்பரையில் வந்த ஆங்கிலப்புலமை கொண்டவர்கள் முன்வைத்த தீர்வு  என்ன? தற்காலத்தில் தொழிலாளர் பரம்பரையில் இருந்து வந்த ஒருவர் வீட்டுரிமை, காணியுரிமை விடயத்தில் முன்னெடுத்திருக்கும் அரசியல் முனைப்புகள் என்ன?

பாராளுமன்ற உறுப்பினர்களில் பெரும்பாலானவர்களின் நடத்தைகள் ' மக்கள் பிரதிநிதிகள்' என்ற அந்தஸ்துக்கு பொருத்தமற்றவையாக இருந்து வருகின்றன. இவ்வாறான அநாகரிகமான செயற்பாடுகள் அவர்களின் கல்வி நிலை பற்றியதாகவே அறிய வேண்டிய நிலைக்கு உட்படுத்தப்படுகின்றது. அதுமட்டுமா? எதிர்கால சந்ததியும் அதனை மோசமாக பார்க்கும் சூழல் கூட உருவாகின்றது. 

போதைப்பொருளுக்கு அடிமையானவர்கள் பின்னர் அவற்றைத் தயாரித்து விற்பனை செய்வதைத் தொழிலாகக் கொண்டு பெரும் பணம் சம்பாதித்து பின்னர் பாராளுமன்றத்திற்கு சென்று விட்டார்கள் என்று முன்னாள் ஜனாதிபதி சந்திரிகா பண்டாரநாயக்க குமாரதுங்க சில வருடங்களுக்கு முன்னர் பாடசாலை மாணவர்கள் மத்தியில் உரையாற்றி இருந்தமையையும் இங்கு சுட்டிக்காட்ட வேண்டும்.  

இதே கருத்தினை இப்போதைய ஜனாதிபதியும் வலியுறுத்தி வருகின்றார். இதற்காக மதுஒழிப்பு, சூழலியல், போன்ற பல தேசிய சமூக விழிப்புணர்வுத் திட்டங்களை  தனது நிர்வாகத்தின் கீழ் நடைமுறைப்படுத்திவரும் இவர் தனது வாழ்வை ஒரு கிராம சேவகராகவே ஆரம்பித்திருக்கின்றார். இதிலிருந்து அவரது பாடசாலைக் கல்வி எத்தகையானதாக இருக்கின்றது என்பதை ஊகிக்க முடியும். ஆனால், அதிக மக்கள் விருப்பில் தெரிவுக்குள்ளான ஜனாதிபதியாகவே இவர் திகழ்கின்றார்.  

இலங்கையில் ஜனாதிபதிகளாக இருந்தவர்களில் முன்னாள் ஜனாதிபதி அமரர் பிரேமதாஸவைப்பற்றி இங்கு குறிப்பிட வேண்டியது அவசியம். கல்வித்தகுதி பற்றி பேசினால் அதற்குரிய தகைமை கொண்டவராக இருந்தாரா? இவர் தேர்ச்சிபெற்ற கல்வியியலாளராக இல்லாத போதும் அவரது தலைமைத்துவம் ஏனைய தலைவர்களை விட ஒப்பீட்டளவில் சிறப்பாக அமைந்திருந்ததை யாவரும் அறிவர்.  

தீய பிரகிருதிகளுக்கு வேட்பாளர் நியமனங்களை வழங்குவதில்லையென்று அரசியல் கட்சிகளின் தலைவர்கள் உறுதியான நிலைப்பாட்டை எடுத்தால் பாராளுமன்றத்தில் பல துரதிர்ஷ்டவசமான சூழ்நிலைகள் தோன்ற வாய்ப்பே இல்லை. 

எனவே பாராளுமன்றத்தில் படித்தவர்கள் என்று வரும்போது பாடசாலைக்கல்விக்கும் அதன் அடைவு மட்டங்களுக்கும் பொருத்தி பார்ப்பதல்ல முக்கியம். அது தனிப்பட்ட தலைமைத்துவப் பண்பு, வாழ்க்கை விழுமியங்கள், கற்றுக்கொள்ளும் ஆர்வம், நன்னடத்தை என்பதிலேயே தங்கியுள்ளது. 

நன்றி வீரகேசரி

இந்தவாரம் முதல் பிரதி புதன்கிழமை தோறும் வெளிவரவுள்ள இந்த அரசியல் பத்தி'யின் முதலாவது அங்கத்தில் ஒரு பெண் அரசியல் ஆளுமையாக தன்னை அரசி யலில் கால்பதிக்கச் செய்திருக்கும் இளம் அரசியல்வாதி பற்றி ஆராய்கின்றது.

மகளிர் தினத்தை முன்னிட்டு நாடளாவிய ரீதியில் பல நிகழ்வுகள் இடம்பெற்றன. இதன்போது அரசியலில் பெண்கள்', 'பெண்களின் அரசியல் பிரவேசம்' பற்றி ஆழமான கருத்தாடல்கள் இடம்பெற்றுள்ளன. பல்லின மக்கள் வாழ்கின்ற அரசியல் சூழல் சற்று வித் தியாசமானதே.

மகளிருக்கான மாதமாக மார்ச் மாதம் அமைவது புதிதான விடயம் அல்ல. என்றாலும் கூட இம்மாதத்தில் அரசியலில் பெண்களின் நிலை பற்றி குறிப்பாக மலையக அரசியலின் நிலை பற்றி இந்தப் பத்தி பேச விழைகிறது. 

சுமார் 15 இலட்சம் மக்கள் கூட்டத்தினரை கொண்ட மாபெரும் பிரதேசமாக மலையகம் இருக்கின்றது. உலகத்திலேயே தொழிற்சங்க - அரசியல் முரண்நிலைத் தன்மை கொண்டதாக இலங்கை மலையகத்தின் 'தொழிற்சங்க அரசியல் செல்நெறியைக் கொள்ளலாம். அரசியல் கட்சிகள் என பிரதிபலிக்கப்பட்டுக் கொண்டிருந்தாலும் தொழிற்சங்கக் கட்ட மைப்பையே அவை பிரதிபலிப்பனவாக உள்ளன. அவ்வாறு பிரதிபலிக்காத நிலையில் மலையகக்கட்சி அரசியலை மலையகத்தில் முன்னெடுக்க முடியாது என் - பதுதான் நிதர்சனம்.

அந்த வகையில், இந்த தொழிற்சங்கம் சார் அரசியலின் ஊடாக பெண்கள் எவ்வாறு தங்கள் அரசியல் பிரவேசத்தை முன்னெடுப்பார்கள் என்பது சிந்தித்துப்பார்க்க வேண்டியதொன்று. இலங்கையில் ஏனைய p கட்சிகள் மூலமாக பெண்கள் தேசிய அரசியலில் பிரவேசிக்கின்ற பின்புலத்தில் மலையகத்தை பொறுத்த வரையில் அரசியலில் பெண்களின் இ பிரவேசம் நீண்டகால வரலாற்றைக் கொண்டிருந்தாலும் அது மீனாட்சியம்மை ஆரம்பித்து வைத்த பாதையில் செல்லவில்லை என்பது கசப்பான உண்மை. இந்த நிலையிலேயே மலையக அரசியலில் ஆர்வத்துடன் பிரவேசித்துள்ளார் செல்வி அனுஷா சந்திரசேகரன்.

ஆம் மலையக பிரதான தொழிற்சங்கம் சார் அரசியல் கட்சிகளில் ஒன்றாக விளங்கும் மலையக மக்கள் முன்னணியில் ஒரு பெண் ஆளுமை அரசியலில் பிரவேசித்திருப்பது பெரிதும் வரவேற்கத்தக்க விடயம் தான். தனது தந்தை இந்த கட்சியின் ஸ்தாபகத் தலைவர் என்ற நிலையிலும் அவருக்குப்பின்னர் அவரது தாயார் அந்த கட்சியில் தலைவராக செயற் பட்டார் என்ற அடிப்படையிலும் இவரது பிரவேசம் இலகுவான ஒன்றாக அமைந்துவிட்டது. ஆனால், இந்த பிரவேசத்தின் பின்னர் வரும் சவால்களுக்கு அனுஷா எவ்வாறு முகங்கொ டுக்கப் போகின்றார் என்பதுதான் அவருக்கு இப்போது இருக்கின்ற முக்கிய கேள்வி!

மலையக மக்கள் முன்னணியின் மத்திய குழுவுக்கு நேரடியாக உள்வாங்கப்பட்ட இவர் மிகவும் குறுகிய நாட்களில் மிகப்பொறுப்பான பிரதிப் பொதுச் செயலாளர் பதவியைப் பொறுப்பேற்றுள்ளார்.

கல்விப்புலமையும் அரசியல் அறிவும் செயற்பாடும் கொண்டு நீண்டகாலம் கட்சியில் பணியாற்றிவரும் அனுபவமிக்க பொருளியல்துறை விரிவுரையாளர் (பேராதனைப் பல் கலைக்கழகம்) எஸ். விஜயசந்திரன் வகித்து வந்த பதவியே இப்போது அனுஷாவிற்கு கைமாற்றப்பட்டுள்ளது. அவர் நிதிச்செயலாளர் பதவிக்கு மாற்றப்பட்டுள்ளார். எனவே அனுஷா சந்திரசேகரன் அடையப்போகும் அடுத்த பதவி நிச்சயமாக கட்சியின் செயலாளர் நாயகம் என்பது கண்கூடு.

இதற்கு முன்னதான கட்சியின் செயலாளர் நாயகமாக இருந்தவர்களைப்பார்த்தால் பி.ஏ.காதர், மு.சிவலிங்கம், எஸ். விஜயகுமார், அ. லோரன்ஸ் ஆகிய நால்வரும் முக்கிய ஆளு மைகள். இதனை நோக்கும் போதே அந்த பதவியின் பெறுமதியை புரிந்து கொள்ளலாம்.

இதில், பி.ஏ.காதர் மலையக பண்பாட்டு இயக்கத்துடன் இயங்கி வந்து அந்த கட்சியை உருவாக்குவதற்காக முன்வந்த ஒருவர். கட்சிக்காக சிறை சென்று பல அனுபவங்களைப் பெற்றுக்கொண்டவர். ஸ்தாபக செயலாளர். மு.சிவலிங்கம் எழுத்தாளராகவும், சமூக ஆய்வாளராகவும் இருந்து இப்பதவியை வகித்தவர். எஸ். விஜயகுமார் பெரிய ஆளுமையாக இல்லாத பட்சத்திலும் கூட அமரர் சந்திரசேகரனின் பக்கத்தில் இருந்து அதனுடாக கிடைத்த அனுபவத்தின் ஊடாக செயலாளர் நாயகம் பதவிக்கு வந்தவர். ஒரு அரசியல் சமூக ஆய் வாளராக இருந்து கொண்டே அந்தனி லோரன்ஸும் இப்போது கட்சியின் செயலாளர் நாய கமாக விளங்குகின்றார்.

அனுஷா தற்போது பெற்றுக் கொண்டுள்ள பிரதிப்பொதுச் செயலாளர் பதவி ஒரு பட் டதாரி, சட்டத்தரணி, ஒரு விரிவுரையாளர் என்பதற்கு அப்பால் தந்தை சந்திரசேகரனின் மரபு வழியான அந்தஸ்து மூலம் கிடைத்திருக்கின்றது என்றே கொள்ள வேண்டும். மேற் குறிப்பிட்ட நான்கு ஆளுமைகளும் வைத்திருந்த பெரும் கனதியான பதவியாகவே இது இருக்கின்றது.

தலைமைகளில் இதுவரையில் மூன்று பேர் வரையிலானோர் மாற்றம் பெற்றுள்ளனர். தந்தை சந்திரசேகரனுக்குப் பின்னர் தாயார் திருமதி சாந்தினி சந்திரசேகரனும் இப்போது கல்வி இராஜாங்க அமைச்சர் வீ.இராதாகிருஷ்ணனும் அந்த பதவிக்கு உரியவர்கள்.

அனுஷாவிற்கு வழங்கப்பட்டுள்ள இந்தப் பதவி, அமரர் சந்திரசேகரனின் மகள் என் பதால் வழங்கப்பட்டுள்ளதே தவிர வேறு எந்தவொரு தகுதியும் மேலதிகமானதாக உடன டியானதாக இல்லை என்றும் கூறலாம்.

இளம் வயதுடையவராகவோ, பட்டதாரியாகவோ இருக்கலாம். ஆனால், அமரர் சந்திரசேகரனின் மகளாக அல்லாத போது இத்தகைய வாய்ப்பைப் பெறுவது சாத்தியமில்லாதது. இத் தகைய அரசியல், குடும்பப் பின்னணி இல்லாத பெண்ணொருவர் கட்சி அரசியலுக்குள் கால்பதித்தால் உடனடியாக இவ்வாறானதொரு பதவிநிலை கிடைக்கப்போவதில்லை.

எனவே அமரர் சந்திரசேகரனின் பின்னணியை நம்பியே இப்பதவி ஒப்படைக்கப்பட்டுள் ளது. அந்த மரபு வழியான ஆளுமையை உறுதிப்படுத்துவதும், ஒரு பெண்ணாக தனது தகுதியை நிலைநிறுத்திக்கொள்வதும் ஒரு பெரிய சவால்தான். அதுவும் மலையக அர |சியல் சூழலில் இ.தொ.கா. போன்ற பாரம்பரிய அரசியல் கட்சியின் ஆதிக்க நிலையினை கருத்தில் எடுக்கையில் இது பாரிய சவாலாகவே அமையும்.

இ.தொ.கா. தவிர மலையகத்தின் ஏனைய பிரதான கட்சிகள் மலையக மக்கள் முன்ன ணியின் தோழமைக் கட்சிகளாக இருப்பது அனுஷாவிற்கு கிடைத்திருக்கும் முக்கிய பலம். அவர் பலமுனை எதிர்ப்புகளை இப்போதைக்கு சந்திக்க நேராது.

தமிழ் முற்போக்குக் கூட்டணியில் மலையக மக்கள் முன்னணி பிரதான கட்சி. இங்கு கூட்டணி என்று வரும் போது இந்த மலையக மக்கள் முன்னணியின் ஆளுமைகளை கடந்து அதே போல பலமானவர்களுடன் இணைந்து சமத்துவமாக இயங்க வேண்டிய கட்டாயம் அனுஷாவுக்கு இருக்கின்றது. அதனால் பலத்தை நிரூபிக்கவும் திறமையை காட்டவும் வேண்டிய கட்டாயத்தை அவருக்கு ஏற்படுத்துகின்றது. ஒரு வகையில் இவருக் கான பலவீனத்தைத் தருவதான சூழலும் இந்த கூட்டணியில் நிகழக்கூடும்.

ஏனெனில், மலையக மக்கள் முன்னணியில் உள்ளது போன்ற இன்னும் இரண்டு மடங்கு ஆளுமைகளை அவர் உட்கட்சி சூழலில் சந்திக்க நேரிடுகின்றது. மூன்று கட்சிகளையும் சேர்ந்த அமைச்சர்களான திகாம்பரம், மனோகணேசன், இராதாகிருஷ்ணன், பாராளுமன்ற உறுப்பினரும் நீண்டகாலமாக மலையக மக்கள் முன்னணியில் பொறுப்பான அரசியல் துறைப் பதவி வகித்து வருபவருமான அ.அரவிந்தகுமார் ஆகியோருடனும், இளம் அர சியல் ஆளுமைகளாக தம்மை வெளிப்படுத்திவரும் பாராளுமன்ற உறுப்பினர்களான எம். திலகராஜ், வேலுகுமார், மத்திய மாகாண சபை உறுப்பினர் இரா.இராஜாராம் போன்றோரை மூத்த அரசியல்வாதிகளாகக் கொண்டு களத்தில் பணியாற்ற வேண்டிய பொறுப்பு இவருக்குண்டு. எனவே, அப்பாவின் ஆளுமை பலம், அரசியல் கட்சியின் பலம் , அந்த கட்சியில் இருக்கக்கூடிய பதவிநிலை, கூட்டணியின் பலம், கட்சியிலும் கூட்டணியிலும் இருக் கக்கூடிய அரசியல் அனுபவசாலிகளின் பலம் ஆகிய அனைத்தையும் ஒட்டு மொத்தமாக திரட்டி மலையக மக்களுக்கான ஒரு அரசியலை முன்வைத்து செயற்படக்கூடிய பாரிய பொறுப்பும் கடமையும் வாய்ப்பும் அமையப்பெற்றிருக்கின்றது.

தனது தந்தையான அமரர் சந்திரசேகருடன் இணைந்து பணியாற்றிய சரத் அத்து கோரள, கே.சுப்பிரமணியம், ஜெயபாரதி, கிருஷ்ணன் போன்ற அரசியல் தொழிற்சங்க அனுபவசாலிகளுடன் இணைந்து பணியாற்ற வாய்ப்புகிடைத்திருப்பதும் பெரியதொரு சந்தர்ப்பமாக உள்ளது. ஒரு சட்டத்தரணி என்கின்ற வகையில் வழமையாக இருந்த மரபு சார்ந்த மலையக அரசியல்வாதிகளிடமிருந்து வேறுபட்டதனித்துவம் ஒன்று அனுஷாவிடம் இருக்கின்றது. அவ்வாறான வழியில் வந்தவர்கள் ஒரு சிலர் மாத்திரமே. ஆக, படித்தவர்களின் அரசியல் முன்வைப்பு இப்பொழுது மலையகத்தில் நிகழ்கின் றது, புதிய சிந்தனைகளுடனான அரசியல் வீச்சு வந்திருப்பதாக சொல்லப்படுகின்ற ஒரு காலகட்டத்தில் அனுஷாவின் அரசியல் பிரவேசம் என்பது மிகுந்த எதிர்பார்ப்பை ஏற்படுத்துகின்றது. குறிப்பாக மலையக இளம் சந்ததி பெண்கள் மத்தியில் உருவாகி யிருக்கும் எதிர்பார்ப்பை நிறைவேற்றும் பொறுப்பும் கடமையும் அனுஷாவை நோக்கிக் காத்திருக்கின்றது.

அதனை நிறைவேற்றுவாரா என்பதே எல்லோரதும் எதிர்பார்ப்பாகும். அந்த இலக்கினை அடைய இந்த ஆரம்ப அரசியல் பத்தி அவரை வாழ்த்துகிறது.

நன்றி வீரகேசரி