மக்களால் தெரிவு செய்யப்பட்ட மக்கள் பிரதிநிதிகள்  மக்களால் வெறுத்து ஒதுக்கப்படும் வரை அரசியலில் தொங்கிக் கொண்டிருப்பதை   நாம் அவதானிக்கின்றோம். இதனால், பல அவதூறுகளையும் அவர்கள் மக்களிடம் இருந்து பெற்றுக்கொள்கிறார்கள். ஒருவருக்கு அரசியலில் முதிர்ச்சி இருக்கின்றதோ இல்லையோ ஆனால், அவர்கள் தாங்கள் முதுமை அடையும் வரை தொடர்ச்சியாக அரசியலில் தம்மை தக்க வைத்துக்கொள்வதற்கான முஸ்தீபுகளை கையாள்வதை  இலங்கை,  அரசியலில் நீண்ட காலமாக  அவதானிக்கலாம்.

 இதனை ஏன் அலச வேண்டிய தேவை ஏற்பட்டது என்று நினைக்கின்றீர்களா?

நியூசிலாந்தின் பிரதமராக இருந்த ஜோன் கீ கடந்த வருட இறுதியில் தான் பதவி விலக வேண்டும் என்று தீர்மானித்தார். 2006ஆம் ஆண்டு நவம்பர் மாதம் அந்நாட்டின் 38ஆவது பிரதமராக தெரிவு செய்யப்பட்ட இவர் 2016 ஆம் ஆண்டு பதவியில் இருந்து விலகினார்.  நியூசிலாந்து தேசியக் கட்சித்தலைவர் பதவியில் இருந்து விலகுவதாகவும்  பாராளுமன்ற உறுப்பினர் பதவியில் இருந்து விலகுவதாகவும் அறிவித்துவிட்டார். இதனை அறிந்த வேறு சில  பாராளுமன்ற உறுப்பினர்கள் தாங்களும் இவ்வாறு விலகுவதாக அறிவித்துள்ளதாக அந்நாட்டு ஊடகச் செய்திகள் மூலம் அறியக்கிடைத்தன. 

இதற்கு இவ்வாறான காரணம் ஒன்றும் சுட்டிக்காட்டப்பட்டுள்ளது. 'மக்கள் செல்வாக்-குப்பெற்ற மக்கள் பிரதிநிதிகள் தங்களுக்கு செல்வாக்கு இருக்கின்ற காலத்திலேயே உரிய சேவைகளை செய்து விலகிவிட்டால் அதற்கான பெறுமதி அதிகமே' என்று குறிப்பிடப்படுகிறது. இதனை வாசித்து கொண்டிருக்கும் போது இலங்கையை பற்றியும் இங்குள்ள பாராளுமன்ற நடைமுறைகள்இ கட்டமைப்புக்கள் பற்றியும் அதன் பிரதிநிதிகளின் செயற்பாடுகள் பற்றியும் அண்மைய கால செயற்பாட்டு பின்னணியுடன்  தேட வேண்டிய தேவை ஏற்பட்டதன் விளைவே இன்றைய 'அலசல்'...

ஒரு மனிதனின் தன்மையை அறிய வேண்டுமாயின் , அதிகாரத்தை கொடுத்துப்பார்த்தால் தெரியும். அவரை பற்றி  நாம் தெட்டத்  தெளிவாகத் தெரிந்துகொள்ளலாம் என்பார்கள். அதிகார  துறை சார் அனைத்திற்கும் மிகவும் பொருத்தமான கூற்றாகவே  கொள்ளலாம்.  அதிகாரத்தை அனுபவிப்பதற்கு வயதெல்லை நிர்ணயிக்கப்பட்டுள்ளதா?  

1977ஆம் ஆண்டு தனது 69ஆவது வயதில் அதிகாரத்துக்கு வந்த காலஞ்-சென்ற ஜே.ஆர்.ஜயவர்த்தனா தனது அரசியல் வாழ்வின் எல்லைகளை அடிப்படையாக வைத்தே சகல விவகாரங்களையும் அணுகினார்.  அதன் தொடர்ச்சியாகவே  பிற்பகுதியில் வந்த பலர் அணுகினார்கள். தங்கள் வசதிக்கேற்ப அணுகிக்கொண்டிருக்கின்றார்கள் என்பதுவும் மறுப்பதற்கில்லை.  அவர்கள் தங்கள் 'முதுமை' யின் போதான அரசியலையும் தக்கவைத்துக்கொள்ள தமக்கேற்றவகையில் கையாண்ட உத்திகள் இலங்கை அரசியலை பொறுத்தவரையில் மிக சுவாரஷ்யமானதே. இதற்கு, முன்னாள் ஜனாதிபதி மகிந்த ராஜபக்ஷவை  இங்கு குறிப்பிடலாம். 

தாம் பதவியில் இருப்பதற்காகவும் தனது குடும்ப அரசியலை ஆதிக்கப்படுத்துவதற்காகவும் தமது கட்சி சார், சாராத  பாராளுமன்ற உறுப்பினர்கள் பலரை தன்னகப்படுத்தி மூன்றில் இரண்டு   பெரும்பான்மை என்ற போர்வையில் அரசியல் அமைப்பையே மாற்றியமைக்கும் முதிர்ச்சியற்ற ஒரு செயற்பாட்டை அவதானித்தி-ருப்பீர்கள். இவ்வாறானதொரு தொடர்ச்சியான போக்கு இளம் தலைமுறையினரை அரசியலுக்குள் எவ்வாறு  உள்வாங்கும் என்பது சிந்திக்க வேண்டிய விடயம். இளம் தலைமுறையினர்   உள்வர வேண்டுமாயின் அவர்கள்   முதுமை அடையும் வரை  காத்திருக்காமல் முதிர்ச்சியுடன் உள்வாங்கப்பட வேண்டியதொரு தேவை இருக்கின்றது. 

 அயல் நாடான இந்தியாவை நோக்கினால் அரசியலில் பெரும்பாலானவர்கள் முது-மையாகவே தெரிகிறார்கள். இளமையானவர்கள் உள்வாங்கப்பட்டாலும் அவர்கள் அரசியல் முதிர்ச்சிப்பெற்றவர்களாக அன்றி பரம்பரை அரசியலிலோ சினிமாவிலோ புகழ்பெற்றதனால் தெரிவு செய்யப்பட்டவர்களாக இருக்கின்றார்கள். 

இலங்கையில் இவ்வாறான சுவாரஷ்ய போக்கிற்கு காரணம் அதன் பின்னணி என்ன? அதிகாரத்திற்கு வந்த பல தலைவர்கள் பதவிக்கு வரும் முன்னர்இ பதவிக்கு வந்தப்பின்னர் என்று பார்க்க வேண்டியதொரு தேவை இங்கு எழுகின்றது. அரசியலில் முத்திர்ச்சிபெற்று இருப்பது என்பது வேறு முதுமை வரைக்கும் இருப்பது என்பது வேறு. முதுமை வரைக்கும் இருக்க வேண்டும் என்று நினைப்பது தவறே தவிர முதிர்ச்சி வரைக்கும் இருப்பது தவறு அல்ல. 

இந்த இடத்தில் சிக்மண்ட பிரைய்ட் (Sigmund Freud)  என்ற புகழ்பெற்ற உளவிய-லாளர்  இந்த முதுமை – முதிர்ச்சி பற்றி கூறியிருப்பதையும் இங்கு சுட்டிக்காட்-டலாம்

ஒரு மனிதனைIQ  (Intelligence Quotient) அளவிடுவதற்கு உளவியலில் ஒரு வாய்ப்பாடு இருக்கின்றது. ஒருவரது Mental age, Chronological / Biological age இவை இரண்டையும் தொடர்பு படுத்திப்பார்ப்பது சிறந்தது.  இங்கு Biological age ஒருவருக்குரிய வயது அதற்குரிய செயற்பாடுகளை குறிப்பதாக அமைகின்றது.  Mental age எனும் போது  மனித வயதுக்கு மேலான மூளை வயதைப் பற்றி குறிக்கின்றது. இவ்வாறான செயற்பாடே ஒருவரின் IQ நிலைமையை தீர்மானிக்கின்றது.

இந்த வாய்ப்பாட்டின் அடிப்படையில், அரசியலை நோக்கினால் தம்மை மூத்தவர்கள் என பிரசாரப்படுத்திக்கொள்பவர்கள் வயதில் முதுமையானவர்களாக இருப்பார்களேயன்றி  மூளை வயதிலும் முதிர்ச்சிப்பெற்றவர்களாக இருக்கிறார்களா? எனும் கேள்வியைத் தோற்றுவிக்கிறது.  அரசியலில் முதிர்ச்சிபெற்ற மக்கள் பிரதிநிதியை உருவாக்குவது என்பது கட்சியின் கட்டமைப்பிலேயே தங்கியுள்ளது.  கட்சி கட்டமைப்பு அதற்கு வழிவகுப்பதாக அமைய வேண்டும். இவ்வாறான நிலைமையே பிற்கால அரசியலில் முதிர்ச்சிப்பெற்றவர்களை உருவாக்குவதற்கான வாய்ப்பை ஏற்படுத்திக்கொடுக்கும். 

தற்போதைய பிரதமர் ரணில் விக்கிரமசிங்கவை எடுத்துக்கொண்டால், அரசியல்வாதி என்ற ரீதியில் அவர் சிறந்த முதிர்ச்சிபெற்றவராக இருப்பதைக் காணலாம்.   பல்வேறு விமர்சனங்கள் வந்தபோதிலும் அதனையும் தாண்டி இன்று பிரதமர் என்ற நிலைக்கு உயர்ந்திருக்கிறார். அவர் இளைஞராக இருந்த  காலத்திலேயே கட்சிக்குள் உள்வாங்கப்பட்டு அந்த அரசியலுக்குள் நுழைந்தமையே பிரதான காரணமாக அமைகின்றது. திடீரென  வெற்றிடத்துக்கு நிரப்பப்பட்டவராக அவர் வரவில்லை.

பல்கலைக்கழக காலத்தில் இருந்தே அரசியல் செயற்பாட்டில் இருந்து வந்தமையால் இன்று வரைக்கும் அவர் வந்த வழியிலேயே ஏனைய அரசியல்வாதிகளையும் உருவாக்கும் எண்ணத்தைக்கொண்டவராகவும் இருக்கின்றார். 

சமகால இலங்கைத்  தமிழ் அரசியல்  பின்னணியில் இரா. சம்பந்தனின் முதுமையும் முதிர்ச்சியும் குறித்து இங்கு அலசுவது பொருத்தமாகும். சம்பந்தன் முதுமை அடைந்திருப்பதால் அவரை அரசியலில் இருந்து ஓரம் கட்ட வேண்டும் என குரல்கள் ஒலிப்பதை நாங்கள் அவதானிக்கின்றோம். அவ்வாறு ஓரம் கட்டப்பட்டுவிட்டால் அவரை ஈடுசெய்யக்கூடிய அந்த வெற்றிடத்தை நிரப்பக்கூடியவர் யார் இருக்கின்றார் என்ற கேள்வி இங்கு எழுகின்றது.  அவரது முதிர்ச்சியே இன்றைய  தமிழ் மக்கள் அரசியலில் சில நகர்வுகளை  ஏற்படுத்தியிருக்கின்றது என்பது மறுப்பதற்கில்லை. 

ஆனால்,  தமிழ் அரசியலில் எந்தளவு முதிர்ச்சி பெற்றவராக சம்பந்தன் திகழ்கிறாரோ அதே முதிர்ச்சியினை எதிர்க்கட்சித்தலைவராக நாம் அவரிடத்தில் பார்ப்போமெனில், எதிர்க்கட்சித்தலைவரைவிட அதன் பிரதம கொறடாவாக  செயற்படக்கூடிய  மக்கள் விடுதலை முன்னணியின் தலைவர் அனுரகுமார முன்நிற்பதையும் மறுப்பதற்-கில்லை. சம்பந்தன் எதிர்க்கட்சித் தலைவர் பதவியை எடுத்தபின்னரும் தான் கட்சி சார்ந்த, மக்கள் சார்ந்த பிரச்சினைகள்  பற்றி மாத்திரம் பேசுகின்றாரே தவிர தேசிய அரசியலை முன்வைப்பதில் ஒரு தேசிய எதிர்க்கட்சித்தலைவராக செயற்படுவதில் அவரது முதிர்ச்சி குறித்த கேள்வி எழுகிறது. 

மலையக அரசியல் சூழலில் காலஞ்சென்ற சௌமிய மூர்த்தி தொண்டமான் முதுமை வரைக்கும் அரசியலில் இருந்ததோடு  அவர் ஒரு முதிர்ச்சிப்பெற்ற அரசியல்வாதியாகவே இறுதிநாள் வரை செயற்பட்டார் என்பதற்கு மாற்றுக் கருத்து இல்லை.  ஆனால், அவருக்கு பின்னால் முதிர்ச்சி பெற்ற ஒருவரிடம் அவரது கட்-சியின் பொறுப்பை வழங்காமல் அவரது பரம்பரை சார்ந்த ஒருவருக்கு வழங்குகின்ற அவரது எண்ணப்பாடு  இன்றைய நிலையில் இலங்கை அரசியலில் இ.தொ.க வை எந்த நிலையில் வைத்திருக்கிறது என்ற வினாவுக்கு  இட்டுச் செல்கின்றது. மறுபுறத்தில் த.மு.கூ. புதிய அமைப்பாக உருவெடுத்தபோதும் அதிலும் ஏற்றத்தாழ்வு இருந் தாலும் அதற்குள் ஒரு அரசியல் முதிர்ச்சி தன்மை வெளிப்படுத்தப்படுவது அவதானிக்கக் கூடியதாக இருக்கின்றது. 

இலங்கை முஸ்லிம் அரசியலின் பின்னணியை பார்தாலும் கூட அதன் பிரதான  கர்த்தாவான மர்ஹும் அஷ்ரப்  முஸ்லிம் அரசியலை தோற்றுவிக்கும் போதே முதிர்ச்சி பெற்றவராக இருந்துள்ளார். தமிழரசுக்கட்சியின் நீண்டகால செயற்பாட்டாளராக இருந்துள்ளமையினால் அவர் முஸ்லிம்களுக்கான அரசியலை கட்டமைப்பதில் முன்னிலையில் செயற்பட்டிருக்கின்றார். அவரது மறைவுக்குப்பின்னர் கட்சியின் உள்ளேயும் வெளியேயும் பல பிரச்சினைகள் விமர்சனங்கள் வந்தபோதும் அஷ்ரப்பின் அரசியலின் ஊடே பயணித்த அமைச்சர் ரவூப் ஹக்கீம் இன்று வரை கட்சியை வழிநடத்திச் செல்கின்றார். அதேநேரம் அவருக்கு ஈடாக செயற்பட்ட தலைமைப்பதவியையும் பொறுப்பேற்ற அம்மையார் பேரியல் அஷ்ரப்பை இன்று அரசியலில் காணக்கிடைக்கவில்லை. இது அரசியலில் முதிர்ச்சியற்ற தன்மையை வெளிப்படுத்துகின்றது.

 இலங்கை போன்ற நாடுகளில் இத்தகைய முதுமை வரைக்குமான அரசியலையும் முதிர்ச்சியுடனான அரசியலையும் தீர்மானிக்கையில் பாராளுமன்ற கட்டமைப்பும் அதன் உறுப்பினர்களுக்கான சம்பளத்திட்டங்களும் செல்வாக்கு செலுத்துவதனையும் அவதானிக்கலாம். அதனை பிறிதொரு பத்தியில் பார்க்கலாம். இந்நிலையில் பொருளாதார ரீதியில் தம்மை தக்க வைத்துக்கொள்ள முடியாத புதுமுகங்கள் பலர் அரசியலில் இருந்து ஒதுங்கி விடுகின்றார்கள் அல்லது தோல்வியை தழுவிக்கொள்கின்றார்கள். இவ்வாறான நிலையைப் பார்க்கும் போது செல்வாக்குப் பெற்ற பரம்பரையே தொடர்ச்சியாக நிலைத்திருக்கக் கூடிய தன்மையை  இந்த கட்டமைப்பு உருவாக்கியுள்ளது என்று கூறலாம். இதன் காரணமாகவே புது முகங்களும் வருவதற்கு தயங்குகின்றன. இதுவே   முதுமை அரசியலுக்கும் ஒரு  வாய்ப்பாக அமைந்து விடுகின்றது என்பது மறுப்பதற்கில்லை.

அரசியலை பிழைப்புக்கான தொழிலாகக் கொள்வதானால் ஆரோக்கியமான போக்குகள் ஒருபோதும் வளர்வதற்கான வாய்ப்புகள் இருக்காது.

நன்றி - வீரகேசரி

இவ்வார பத்தியில் பாராளுமன்ற உறுப்பினர்களின் கல்வி நிலை பற்றி சில விடயங்கள். பாராளுமன்ற உறுப்பினர்கள் 225 பேரில் 25பேர் மாத்திரமே பட்டதாரிகள் என்றும் 94 பேர்  சாதாரண தரத்தில் கூட சித்தியடையவில்லை என்றும் அண்மைய ஆய்வொன்றில்  சுட்டிக்காட்டப்பட்டுள்ளது.

பேராதனைப் பல்கலைக்கழக முன்னாள் பேராசிரியர் எம்.ஓ.ஏ. டீ. சொய்ஸா இந்த ஆய்வை மேற்கொண்டுள்ளார். இந்த ஆய்வு தொடர்பான விடயங்கள் வெளி வந்த பின்னர், ஓரிரு பாராளுமன்ற உறுப்பினர்கள் பாடசாலை சீருடையில் மாணவர்களாக தம்மை உருவகித்துக்கொண்டு கடந்த வாரம் பாடசாலைக்கு சென்றிருந்தார்கள். இதனை முகநூலில் வெளியான சில புகைப்படங்கள் மூலம் பார்க்கக்கூடியதாக இருந்தது.

இவ்வாறு சீருடையை அணிந்து விட்டால் மாத்திரம் தமது கல்வித்தரம் உயர்ந்து விடுமா?

 பாராளுமன்றத்தில், விமல் வீரவன்ச எம்.பி. தொடர்பில், பெரும் சர்ச்சையை கிளப்பிய தினேஷ் குணவர்த்தன  எம்.பி.க்கு  ஒரு வார கால தடை விதிக்கப்பட்டது. இது இம்மாத ஆரம்பத்தில் நடந்த சம்பவம். அன்றைய தினம் பொலிஸாரும் சபையின் உள்ளே பிரவேசித்தனர். பொலிஸார் உட்பிரவேசிக்கும் அளவுக்கு அமளி நிலவியது. இலங்கை பாராளுமன்ற வரலாற்றில் இவ்வாறானதொரு சம்பவம் இரண்டாவது தடவையாக இடம்பெற்றிருந்ததாக சபாநாயகர் இதன்போது எச்சரித்திருந்தார் என்பது சகலரும் அறிந்ததே. 

இவ்வாறான கூச்சல் சம்பவங்கள் இடம்பெறும் போது,  பாராளுமன்றத்தில் படித்தவர்களாக இருக்கின்றார்கள். இப்படி ஏன் மோசமாக நடந்துகொள்கின்றார்கள் என்பது பலரது கேள்வியாகவே இருக்கின்றது. இவ்வாறான சம்பவங்களின் பின்னர் தான் மேற்படி ஆராய்ச்சி தகவல்களும் அண்மையில் வெளிவந்தன. இதனை பற்றி அலசுவதே இந்தப்பத்தியின் நோக்கமாகிறது.  பொதுவாக பாராளுமன்றத்தில் எல்லோரும் படித்தவர்களாக  இருந்துவிட்டால், பிரச்சினைகள் தீர்ந்துவிடுமா? அல்லது மக்களின் பிரச்சினைகள் பற்றி முழுமையாக பேசப்பட்டுவிடுமா? 

பாராளுமன்றத்தை பொறுத்தவரையில் கல்வித்தரம் என்று பார்க்கும் போது... க.பொ.த சாதாரண மற்றும் உயர் தரம் என்பது   கல்விக்கான ஒரு அளவுகோல் அல்ல. அவை ஒரு தடை தாண்டல் மாத்திரமே.  தலைமைத்துவ  ஆளுமைகள் உரிய இடத்திற்கு வரலாம். ஆனால், அவ்விடத்திற்கு வந்தபின்னர் அவர்களது ஆளுமையை தக்க வைத்துக்கொள்ள மக்களின் பிரச்சினைகளைத்தீர்ப்பதற்கான வழிவகைகள் பற்றிய 'கற்றல்' என்பது இங்கு மிகவும் அவசியப்படுகின்றது.  எனவே பாடசாலை கல்வியை பெறுதல் என்பதும் ஒரு விடயம் பற்றி கற்றல் என்பதும் வெள்வேறான விடயங்களாகும். இதனை ஆங்கிலத்தில் சொல்லும் போது நுனரஉயவழைn என்றும்டுநயசniபெ என்றும் வகைப்படுத்தலாம். எனவே மக்கள் சபைக்கு வருபவர்களிடம் எதிர்பார்க்க வேண்டியது கற்றலே அன்றி கல்வித்தகைமை அல்ல. 

இன்று பட்டதாரியான பாராளுமன்ற உறுப்பினர்களில் எல்லோரும் திறமையானவர்களாக இருக்கின்றார்களா?   சாதாரண தரம் இல்லாதவர்கள் கூட சிறந்த அமைச்சர்களாக இல்லையா? ஒருவர் ஒரு துறைக்கு  வந்த பின்னர்  அதற்குத் தேவையான அறிவைப் பெற்றுக் கொள்ளத் தம்மை தயார்படுத்திக்கொள்ள வேண்டும்.  இது எந்தவொரு  தொழில்துறைக்கும் பொதுவானதே.

அதேநேரம், அரசியலுக்கு இது மிகவும் பொருத்தமான விடயம். ஏனெனில், மக்கள் செல்வாக்கு பெற்ற எவரும், அரசியலுக்கு வரலாம் என்பதுதான் எமது   அரசியலின் தன்மையாக  இருக்கின்ற நிலையில் இங்கு கல்வித் தகுதியின் அடிப்படையில் எவரும் தெரிவு செய்யப்படுவதில்லை என்பதை நாம் அவதானித்து வருகின்றோம்.  தேர்தல் வேட்பு மனுவிலும் கூட கல்வித்தகைமை ஒரு கேள்வியாக முன்வைக்கப்படுவதில்லை.  இது ஒரு ஜனநாயக பண்பும் கூட. பாராளுமன்றம் ஒரு சட்டவாக்க சபை என்கின்ற வகையில் அங்கு தெரிவு செய்யப்படுபவர்கள் அத்துறை சார்ந்து பக்குவப்படுத்திக் மாற்றிக்கொள்ள வேண்டும் என்ற தேவை இருக்கின்றது என்பதில் மாற்றுக் கருத்து இல்லை. 

 உதாரணமாக பல்கலைக்கழகங்களுக்கு வரும் மாணவர்கள் அனைவரும் உயர் தரத்தில் தேர்ச்சிபெற்றவர்களாக இருக்கின்றனர்.  ஆனால், அங்கு கூச்சல் குழப்பம் இல்லையா? குழுமோதல், சண்டை, சச்சரவுகள் இல்லையா?  அவ்வாறு இயங்குகின்றது என்று உத்தரவாதம் தரமுடியுமா? கடந்தவாரம் 'தூய்மையான அரசியல் ' பிரசார வார முன்னெடுப்பு ஆ12ஆ நிகழ்வில் உரையாற்றிய பாராளுமன்ற உறுப்பினர் ஒருவர், ஏ ன்அரசியல்வாதிகள் பாராளுமன்றத்தில் சண்டை பிடித்துக்கொள்கின்றார்கள் என்று கேட்ட கேள்விக்கு பதில் அளித்த அவர், நாங்கள் பாரhளுமன்ற உறுப்பினர்கள் மாத்திரம் அல்ல. மக்கள் பிரதிநிதிகள் என்பதாகும். 

இதன் மூலம் தெரியவருவதாவது, இவ்வாறு தெரிவாகின்ற 225 பேரும் படித்தவர்களாக ஒழுக்க சீலர்களாக இருந்து விடுவதனால் மாத்திரம் முழுநாடும் தூய்மையாகிவிடுமா?

கடந்த பாராளுமன்றத்தில்  இருந்த பட்டதாரியொருவர் அரசியல் நிகழ்ச்சியொன்றை தொகுத்தளித்து வருகிறார். அதில் உள்ள அரசியல் நாகரிகம் ஊடக விழுமpயங்கள் தொழில் வாண்மையானதா?

பாராளுமன்றம் என்றால் என்ன? அங்கு தெரிவாகி சென்றுள்ள மக்கள் பிரதிநிதியாக இருக்கும் நாம் என்ன செய்ய வேண்டும் என்று  அங்குள்ள கட்டமைப்புக்களை அறிந்து அதற்கேற்றாற்போல செயற்பட வேண்டும். தாம் தெரிவு செய்த துறை தொடர்பில் தேர்ச்சி பெறாத போதே அங்கு பிரச்சினை தலைதூக்குகிறது. 

பிரதேச ரீதியாக சற்று நோக்கும் போது, வடக்கு, கிழக்கை பொறுத்தவரையில் அங்குள்ள பெரும்பாலான எம்.பி.க்கள் படித்தவர்களாக இருக்கக் கூடும் ஆனால், அத்தனை பேரும் சேர்ந்து முன்வைக்கின்ற அரசியலின் ஊடாக பல வருடங்களாக   பேசப்படுகின்ற அவர்களின் மையச் சரடான  இனப்பிரச்சினைக்குத் தீர்வு காண முடிந்ததா? அண்மைய தீர்வுகாண கூடிய சாத்தியம் இருக்கிறதா? முஸ்லிம் தரப்பிலும் இதே  நிலை.

இன்று மலையகத்தை பொறுத்தவரையில் படித்தவர்களின் அரசியல் பாராளுமன்றத்தில்  ஓரளவு பிரதிபலிப்பதாக சொல்லப்படுகின்றது. உண்மைதான். ஏனெனில் கடந்தகால பாராளுமன்றங்களைவிட இப்போது இடம்பெறுகின்ற காத்திரமான உரைகள் மூலம் இதனை அறியக்கூடியதாக இருக்கின்றது. ஆனாலும் இதற்கு முன்னரான பாராளுமன்றத்தில் பட்டதாரி பாராளுமன்ற உறுப்பினர்கள்  இருக்கவில்லையா? கடந்த பாராளுமன்றத்திலும் கூட சட்டத்தரணியொருவர் எம்.பி.யாக இருந்தார். அவரால் உருப்படியாக எதையாவது செய்யக்கூடியதாக இருந்ததா?

உதவி தொழில் ஆணையாளராகவும் சட்டத்தரணியாகவும் இருந்தவரும் பாராளுமன்ற உறுப்பினராக இருந்துள்ளார். இவரும் தொழிலாளர் பற்றியதான சட்டரீதியான விடயத்தை முன்வைத்திருக்கின்றாரா?  

 இவ்வளவு காலமாக மலையக மக்களின் வீட்டுப் பிரச்சினைபற்றிப் பேசப்படுகின்றது.   கடந்த காலங்களில்  பாராளுமன்றத்தில் அங்கத்துவம் வகித்து நீண்ட அரசியல் பரம்பரையில் வந்த ஆங்கிலப்புலமை கொண்டவர்கள் முன்வைத்த தீர்வு  என்ன? தற்காலத்தில் தொழிலாளர் பரம்பரையில் இருந்து வந்த ஒருவர் வீட்டுரிமை, காணியுரிமை விடயத்தில் முன்னெடுத்திருக்கும் அரசியல் முனைப்புகள் என்ன?

பாராளுமன்ற உறுப்பினர்களில் பெரும்பாலானவர்களின் நடத்தைகள் ' மக்கள் பிரதிநிதிகள்' என்ற அந்தஸ்துக்கு பொருத்தமற்றவையாக இருந்து வருகின்றன. இவ்வாறான அநாகரிகமான செயற்பாடுகள் அவர்களின் கல்வி நிலை பற்றியதாகவே அறிய வேண்டிய நிலைக்கு உட்படுத்தப்படுகின்றது. அதுமட்டுமா? எதிர்கால சந்ததியும் அதனை மோசமாக பார்க்கும் சூழல் கூட உருவாகின்றது. 

போதைப்பொருளுக்கு அடிமையானவர்கள் பின்னர் அவற்றைத் தயாரித்து விற்பனை செய்வதைத் தொழிலாகக் கொண்டு பெரும் பணம் சம்பாதித்து பின்னர் பாராளுமன்றத்திற்கு சென்று விட்டார்கள் என்று முன்னாள் ஜனாதிபதி சந்திரிகா பண்டாரநாயக்க குமாரதுங்க சில வருடங்களுக்கு முன்னர் பாடசாலை மாணவர்கள் மத்தியில் உரையாற்றி இருந்தமையையும் இங்கு சுட்டிக்காட்ட வேண்டும்.  

இதே கருத்தினை இப்போதைய ஜனாதிபதியும் வலியுறுத்தி வருகின்றார். இதற்காக மதுஒழிப்பு, சூழலியல், போன்ற பல தேசிய சமூக விழிப்புணர்வுத் திட்டங்களை  தனது நிர்வாகத்தின் கீழ் நடைமுறைப்படுத்திவரும் இவர் தனது வாழ்வை ஒரு கிராம சேவகராகவே ஆரம்பித்திருக்கின்றார். இதிலிருந்து அவரது பாடசாலைக் கல்வி எத்தகையானதாக இருக்கின்றது என்பதை ஊகிக்க முடியும். ஆனால், அதிக மக்கள் விருப்பில் தெரிவுக்குள்ளான ஜனாதிபதியாகவே இவர் திகழ்கின்றார்.  

இலங்கையில் ஜனாதிபதிகளாக இருந்தவர்களில் முன்னாள் ஜனாதிபதி அமரர் பிரேமதாஸவைப்பற்றி இங்கு குறிப்பிட வேண்டியது அவசியம். கல்வித்தகுதி பற்றி பேசினால் அதற்குரிய தகைமை கொண்டவராக இருந்தாரா? இவர் தேர்ச்சிபெற்ற கல்வியியலாளராக இல்லாத போதும் அவரது தலைமைத்துவம் ஏனைய தலைவர்களை விட ஒப்பீட்டளவில் சிறப்பாக அமைந்திருந்ததை யாவரும் அறிவர்.  

தீய பிரகிருதிகளுக்கு வேட்பாளர் நியமனங்களை வழங்குவதில்லையென்று அரசியல் கட்சிகளின் தலைவர்கள் உறுதியான நிலைப்பாட்டை எடுத்தால் பாராளுமன்றத்தில் பல துரதிர்ஷ்டவசமான சூழ்நிலைகள் தோன்ற வாய்ப்பே இல்லை. 

எனவே பாராளுமன்றத்தில் படித்தவர்கள் என்று வரும்போது பாடசாலைக்கல்விக்கும் அதன் அடைவு மட்டங்களுக்கும் பொருத்தி பார்ப்பதல்ல முக்கியம். அது தனிப்பட்ட தலைமைத்துவப் பண்பு, வாழ்க்கை விழுமியங்கள், கற்றுக்கொள்ளும் ஆர்வம், நன்னடத்தை என்பதிலேயே தங்கியுள்ளது. 

நன்றி வீரகேசரி

இந்தவாரம் முதல் பிரதி புதன்கிழமை தோறும் வெளிவரவுள்ள இந்த அரசியல் பத்தி'யின் முதலாவது அங்கத்தில் ஒரு பெண் அரசியல் ஆளுமையாக தன்னை அரசி யலில் கால்பதிக்கச் செய்திருக்கும் இளம் அரசியல்வாதி பற்றி ஆராய்கின்றது.

மகளிர் தினத்தை முன்னிட்டு நாடளாவிய ரீதியில் பல நிகழ்வுகள் இடம்பெற்றன. இதன்போது அரசியலில் பெண்கள்', 'பெண்களின் அரசியல் பிரவேசம்' பற்றி ஆழமான கருத்தாடல்கள் இடம்பெற்றுள்ளன. பல்லின மக்கள் வாழ்கின்ற அரசியல் சூழல் சற்று வித் தியாசமானதே.

மகளிருக்கான மாதமாக மார்ச் மாதம் அமைவது புதிதான விடயம் அல்ல. என்றாலும் கூட இம்மாதத்தில் அரசியலில் பெண்களின் நிலை பற்றி குறிப்பாக மலையக அரசியலின் நிலை பற்றி இந்தப் பத்தி பேச விழைகிறது. 

சுமார் 15 இலட்சம் மக்கள் கூட்டத்தினரை கொண்ட மாபெரும் பிரதேசமாக மலையகம் இருக்கின்றது. உலகத்திலேயே தொழிற்சங்க - அரசியல் முரண்நிலைத் தன்மை கொண்டதாக இலங்கை மலையகத்தின் 'தொழிற்சங்க அரசியல் செல்நெறியைக் கொள்ளலாம். அரசியல் கட்சிகள் என பிரதிபலிக்கப்பட்டுக் கொண்டிருந்தாலும் தொழிற்சங்கக் கட்ட மைப்பையே அவை பிரதிபலிப்பனவாக உள்ளன. அவ்வாறு பிரதிபலிக்காத நிலையில் மலையகக்கட்சி அரசியலை மலையகத்தில் முன்னெடுக்க முடியாது என் - பதுதான் நிதர்சனம்.

அந்த வகையில், இந்த தொழிற்சங்கம் சார் அரசியலின் ஊடாக பெண்கள் எவ்வாறு தங்கள் அரசியல் பிரவேசத்தை முன்னெடுப்பார்கள் என்பது சிந்தித்துப்பார்க்க வேண்டியதொன்று. இலங்கையில் ஏனைய p கட்சிகள் மூலமாக பெண்கள் தேசிய அரசியலில் பிரவேசிக்கின்ற பின்புலத்தில் மலையகத்தை பொறுத்த வரையில் அரசியலில் பெண்களின் இ பிரவேசம் நீண்டகால வரலாற்றைக் கொண்டிருந்தாலும் அது மீனாட்சியம்மை ஆரம்பித்து வைத்த பாதையில் செல்லவில்லை என்பது கசப்பான உண்மை. இந்த நிலையிலேயே மலையக அரசியலில் ஆர்வத்துடன் பிரவேசித்துள்ளார் செல்வி அனுஷா சந்திரசேகரன்.

ஆம் மலையக பிரதான தொழிற்சங்கம் சார் அரசியல் கட்சிகளில் ஒன்றாக விளங்கும் மலையக மக்கள் முன்னணியில் ஒரு பெண் ஆளுமை அரசியலில் பிரவேசித்திருப்பது பெரிதும் வரவேற்கத்தக்க விடயம் தான். தனது தந்தை இந்த கட்சியின் ஸ்தாபகத் தலைவர் என்ற நிலையிலும் அவருக்குப்பின்னர் அவரது தாயார் அந்த கட்சியில் தலைவராக செயற் பட்டார் என்ற அடிப்படையிலும் இவரது பிரவேசம் இலகுவான ஒன்றாக அமைந்துவிட்டது. ஆனால், இந்த பிரவேசத்தின் பின்னர் வரும் சவால்களுக்கு அனுஷா எவ்வாறு முகங்கொ டுக்கப் போகின்றார் என்பதுதான் அவருக்கு இப்போது இருக்கின்ற முக்கிய கேள்வி!

மலையக மக்கள் முன்னணியின் மத்திய குழுவுக்கு நேரடியாக உள்வாங்கப்பட்ட இவர் மிகவும் குறுகிய நாட்களில் மிகப்பொறுப்பான பிரதிப் பொதுச் செயலாளர் பதவியைப் பொறுப்பேற்றுள்ளார்.

கல்விப்புலமையும் அரசியல் அறிவும் செயற்பாடும் கொண்டு நீண்டகாலம் கட்சியில் பணியாற்றிவரும் அனுபவமிக்க பொருளியல்துறை விரிவுரையாளர் (பேராதனைப் பல் கலைக்கழகம்) எஸ். விஜயசந்திரன் வகித்து வந்த பதவியே இப்போது அனுஷாவிற்கு கைமாற்றப்பட்டுள்ளது. அவர் நிதிச்செயலாளர் பதவிக்கு மாற்றப்பட்டுள்ளார். எனவே அனுஷா சந்திரசேகரன் அடையப்போகும் அடுத்த பதவி நிச்சயமாக கட்சியின் செயலாளர் நாயகம் என்பது கண்கூடு.

இதற்கு முன்னதான கட்சியின் செயலாளர் நாயகமாக இருந்தவர்களைப்பார்த்தால் பி.ஏ.காதர், மு.சிவலிங்கம், எஸ். விஜயகுமார், அ. லோரன்ஸ் ஆகிய நால்வரும் முக்கிய ஆளு மைகள். இதனை நோக்கும் போதே அந்த பதவியின் பெறுமதியை புரிந்து கொள்ளலாம்.

இதில், பி.ஏ.காதர் மலையக பண்பாட்டு இயக்கத்துடன் இயங்கி வந்து அந்த கட்சியை உருவாக்குவதற்காக முன்வந்த ஒருவர். கட்சிக்காக சிறை சென்று பல அனுபவங்களைப் பெற்றுக்கொண்டவர். ஸ்தாபக செயலாளர். மு.சிவலிங்கம் எழுத்தாளராகவும், சமூக ஆய்வாளராகவும் இருந்து இப்பதவியை வகித்தவர். எஸ். விஜயகுமார் பெரிய ஆளுமையாக இல்லாத பட்சத்திலும் கூட அமரர் சந்திரசேகரனின் பக்கத்தில் இருந்து அதனுடாக கிடைத்த அனுபவத்தின் ஊடாக செயலாளர் நாயகம் பதவிக்கு வந்தவர். ஒரு அரசியல் சமூக ஆய் வாளராக இருந்து கொண்டே அந்தனி லோரன்ஸும் இப்போது கட்சியின் செயலாளர் நாய கமாக விளங்குகின்றார்.

அனுஷா தற்போது பெற்றுக் கொண்டுள்ள பிரதிப்பொதுச் செயலாளர் பதவி ஒரு பட் டதாரி, சட்டத்தரணி, ஒரு விரிவுரையாளர் என்பதற்கு அப்பால் தந்தை சந்திரசேகரனின் மரபு வழியான அந்தஸ்து மூலம் கிடைத்திருக்கின்றது என்றே கொள்ள வேண்டும். மேற் குறிப்பிட்ட நான்கு ஆளுமைகளும் வைத்திருந்த பெரும் கனதியான பதவியாகவே இது இருக்கின்றது.

தலைமைகளில் இதுவரையில் மூன்று பேர் வரையிலானோர் மாற்றம் பெற்றுள்ளனர். தந்தை சந்திரசேகரனுக்குப் பின்னர் தாயார் திருமதி சாந்தினி சந்திரசேகரனும் இப்போது கல்வி இராஜாங்க அமைச்சர் வீ.இராதாகிருஷ்ணனும் அந்த பதவிக்கு உரியவர்கள்.

அனுஷாவிற்கு வழங்கப்பட்டுள்ள இந்தப் பதவி, அமரர் சந்திரசேகரனின் மகள் என் பதால் வழங்கப்பட்டுள்ளதே தவிர வேறு எந்தவொரு தகுதியும் மேலதிகமானதாக உடன டியானதாக இல்லை என்றும் கூறலாம்.

இளம் வயதுடையவராகவோ, பட்டதாரியாகவோ இருக்கலாம். ஆனால், அமரர் சந்திரசேகரனின் மகளாக அல்லாத போது இத்தகைய வாய்ப்பைப் பெறுவது சாத்தியமில்லாதது. இத் தகைய அரசியல், குடும்பப் பின்னணி இல்லாத பெண்ணொருவர் கட்சி அரசியலுக்குள் கால்பதித்தால் உடனடியாக இவ்வாறானதொரு பதவிநிலை கிடைக்கப்போவதில்லை.

எனவே அமரர் சந்திரசேகரனின் பின்னணியை நம்பியே இப்பதவி ஒப்படைக்கப்பட்டுள் ளது. அந்த மரபு வழியான ஆளுமையை உறுதிப்படுத்துவதும், ஒரு பெண்ணாக தனது தகுதியை நிலைநிறுத்திக்கொள்வதும் ஒரு பெரிய சவால்தான். அதுவும் மலையக அர |சியல் சூழலில் இ.தொ.கா. போன்ற பாரம்பரிய அரசியல் கட்சியின் ஆதிக்க நிலையினை கருத்தில் எடுக்கையில் இது பாரிய சவாலாகவே அமையும்.

இ.தொ.கா. தவிர மலையகத்தின் ஏனைய பிரதான கட்சிகள் மலையக மக்கள் முன்ன ணியின் தோழமைக் கட்சிகளாக இருப்பது அனுஷாவிற்கு கிடைத்திருக்கும் முக்கிய பலம். அவர் பலமுனை எதிர்ப்புகளை இப்போதைக்கு சந்திக்க நேராது.

தமிழ் முற்போக்குக் கூட்டணியில் மலையக மக்கள் முன்னணி பிரதான கட்சி. இங்கு கூட்டணி என்று வரும் போது இந்த மலையக மக்கள் முன்னணியின் ஆளுமைகளை கடந்து அதே போல பலமானவர்களுடன் இணைந்து சமத்துவமாக இயங்க வேண்டிய கட்டாயம் அனுஷாவுக்கு இருக்கின்றது. அதனால் பலத்தை நிரூபிக்கவும் திறமையை காட்டவும் வேண்டிய கட்டாயத்தை அவருக்கு ஏற்படுத்துகின்றது. ஒரு வகையில் இவருக் கான பலவீனத்தைத் தருவதான சூழலும் இந்த கூட்டணியில் நிகழக்கூடும்.

ஏனெனில், மலையக மக்கள் முன்னணியில் உள்ளது போன்ற இன்னும் இரண்டு மடங்கு ஆளுமைகளை அவர் உட்கட்சி சூழலில் சந்திக்க நேரிடுகின்றது. மூன்று கட்சிகளையும் சேர்ந்த அமைச்சர்களான திகாம்பரம், மனோகணேசன், இராதாகிருஷ்ணன், பாராளுமன்ற உறுப்பினரும் நீண்டகாலமாக மலையக மக்கள் முன்னணியில் பொறுப்பான அரசியல் துறைப் பதவி வகித்து வருபவருமான அ.அரவிந்தகுமார் ஆகியோருடனும், இளம் அர சியல் ஆளுமைகளாக தம்மை வெளிப்படுத்திவரும் பாராளுமன்ற உறுப்பினர்களான எம். திலகராஜ், வேலுகுமார், மத்திய மாகாண சபை உறுப்பினர் இரா.இராஜாராம் போன்றோரை மூத்த அரசியல்வாதிகளாகக் கொண்டு களத்தில் பணியாற்ற வேண்டிய பொறுப்பு இவருக்குண்டு. எனவே, அப்பாவின் ஆளுமை பலம், அரசியல் கட்சியின் பலம் , அந்த கட்சியில் இருக்கக்கூடிய பதவிநிலை, கூட்டணியின் பலம், கட்சியிலும் கூட்டணியிலும் இருக் கக்கூடிய அரசியல் அனுபவசாலிகளின் பலம் ஆகிய அனைத்தையும் ஒட்டு மொத்தமாக திரட்டி மலையக மக்களுக்கான ஒரு அரசியலை முன்வைத்து செயற்படக்கூடிய பாரிய பொறுப்பும் கடமையும் வாய்ப்பும் அமையப்பெற்றிருக்கின்றது.

தனது தந்தையான அமரர் சந்திரசேகருடன் இணைந்து பணியாற்றிய சரத் அத்து கோரள, கே.சுப்பிரமணியம், ஜெயபாரதி, கிருஷ்ணன் போன்ற அரசியல் தொழிற்சங்க அனுபவசாலிகளுடன் இணைந்து பணியாற்ற வாய்ப்புகிடைத்திருப்பதும் பெரியதொரு சந்தர்ப்பமாக உள்ளது. ஒரு சட்டத்தரணி என்கின்ற வகையில் வழமையாக இருந்த மரபு சார்ந்த மலையக அரசியல்வாதிகளிடமிருந்து வேறுபட்டதனித்துவம் ஒன்று அனுஷாவிடம் இருக்கின்றது. அவ்வாறான வழியில் வந்தவர்கள் ஒரு சிலர் மாத்திரமே. ஆக, படித்தவர்களின் அரசியல் முன்வைப்பு இப்பொழுது மலையகத்தில் நிகழ்கின் றது, புதிய சிந்தனைகளுடனான அரசியல் வீச்சு வந்திருப்பதாக சொல்லப்படுகின்ற ஒரு காலகட்டத்தில் அனுஷாவின் அரசியல் பிரவேசம் என்பது மிகுந்த எதிர்பார்ப்பை ஏற்படுத்துகின்றது. குறிப்பாக மலையக இளம் சந்ததி பெண்கள் மத்தியில் உருவாகி யிருக்கும் எதிர்பார்ப்பை நிறைவேற்றும் பொறுப்பும் கடமையும் அனுஷாவை நோக்கிக் காத்திருக்கின்றது.

அதனை நிறைவேற்றுவாரா என்பதே எல்லோரதும் எதிர்பார்ப்பாகும். அந்த இலக்கினை அடைய இந்த ஆரம்ப அரசியல் பத்தி அவரை வாழ்த்துகிறது.

நன்றி வீரகேசரி

இன்றைய தகவல்யுகம்  நாளுக்கு நாள் நமது 'மூளை'யை  சுயமாக இயங்கவிடாமல் செயழிலக்கச் செய்து வருகின்ற இக்காலக்கட்டத்தில், வாசிப்பை வலியுறுத்துமுகமாக, எல்லோர் மத்தியிலும் வாசிப்பை வலுப்படுத்தும் முகமாக நாடளாவியரீதியில் கடந்த செப்டெம்பர், ஒக்டோபர் மாதங்களில் பல்வேறு கலந்தாய்வுகள், செயலமர்வுகள் நடைபெற்றதோடு பல்வேறு பத்திகளும் பதிவுகளையும் அவதானிக்க முடிந்தது.

 எல்லோரும் வாசிப்பைப் பற்றி யோசிக்கின்றோம். எல்லோரும் வாசித்து கொண்டுதான் இருக்கின்றார்கள். ஆனால், வாசிப்பின் மூலம் பூரண மனிதனாகுகின்றோமா? இவ்வாறு ஒரு கேள்வி வருமானால்,  இதனை மீளாய்வு செய்ய வேண்டிய தேவையுள்ளது. எல்லோரும் வாசித்துக் கொண்டுதான் இருக்கிறார்கள். இது மனநிலையில் நிகழ்ந்துகொண்டு இருக்கிறது. கடைப்பெயர் பலகை, வீதிப்பெயர், விளம்பரங்கள் எல்லாமே வாசிப்புக்கு உள்ளாகிக் கொண்டிருக்கின்றன. அதனால் பயனும் நிகழந்துகொண்டிருக்கிறது.

 இப்போதெல்லாம்  பரவலாக நிகழ்ந்து கொண்டிருக்கும் 'வாசிப்பு', தகவலை அறிந்து கொள்வதற்காக இருக்கின்றதே தவிர அறிவைத் திரட்டிக் கொள்வதற்கான நோக்கம் கொண்டதாக இருக்கின்றதா எனும் கேள்வி எழுகின்றது.  அவசரமாக சில தகவல்களை தெரிந்துகொண்டு அதன் மூலம் தான் அறிவாளியாக நின்று தீர்ப்பு வழங்கும் 'முகநூல்' வாசிப்புக்கு நமது வாசிப்பு கலாசாரம் முடக்கப்பட்டு வருகிறது. வாசிப்பு குறைந்துவிட்டது. என்பது தவறு. அது பரவலாக்கப்படிருக்கின்றது. இதுதான் உண்மை. 

Book இல் வாசித்துக் கொண்டிருந்தவர்கள், face book இல் வாசித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். Paper வாசித்தவர்கள் what's app வாசித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.  அறிவைத் தரவேண்டிய வாசிப்புகள் தகவலைத் தரும் வாசிப்புகளாக பரவலாக்கப்பட்டு வருகின்றன. கண்டதை கற்க பண்டிதனாவான் என்கிறார்கள். கண்டதையும் கற்றுவிடுவதால் மனிதன் முழு மனிதன் ஆகிவிடுகிறானா எனும் கேள்வி வருகிறது.

இக்கேள்வியை முன்னிறுத்தி தமது வாசிப்பு கலாசாரத்தை மீளாய்வு செய்யும் போது, இவ்விடத்தில் 'மறுவாசிப்பு'  பற்றி பேச வேண்டிய தேவை ஏற்படுகின்றது. வாசிப்பு என்பது என்ன? வாசிப்பு என்றவுடன் ஒரு பிரதியை உச்சரித்து வாசிப்பது என்பது பற்றி யோசிக்கிறோம்.ஆனால், உண்மையில் வாசிப்பு என்பது அதுவல்ல.  இப்போதெல்லாம் 'மறுவாசிப்பு' எனும் சொல் பிரபலமாகவுள்ளது. மறுவாசிப்பு என்பது ஏற்கனவே வாசித்த ஒரு பிரதியை திரும்பவும் வாசிப்பதும் அல்ல. 

ஒரு பிரதியை வாசித்து தான் பெற்றுக் கொண்ட அறிதலை அப்படியே ஏற்றுக் கொள்வது என்பதும், அல்லாமல் அவ்வாறு வாசித்தவற்றை தனது புற அறிதல்களுடன் ஒப்புநோக்கி தனக்குள்ளே விவாதித்து ஏற்கனவே தான் வாசித்த பிரதியை மீளவும் புரிந்துகொள்ள முற்படும் போது, முதலாவது வாசிப்பில் கிடைத்த புரிதல் ஒன்றில் இருந்து வேறுபட்ட கருத்து நிலை ஒன்றை அதே பிரதியில் இருந்து பெற முடியுமென்றால் அதுவே மறுவாசிப்பு என்றாகிறது. 

 எந்த ஒரு பிரதியையும் எவர் மறுவாசிப்புக்கு உட்படுத்துகிறாரோ அந்த வாசிப்புதான் 'ஒரு மனிதனை முழு மனிதனாக்கும்' வாசகர் பலருக்கு இந்த மறுவாசிப்பு இல்லை. அதனால்தான் வாசிக்கும் எல்லோரும் முழுமையான மனிதர்கள் இல்லை. எனவே தான் 'வாசிப்பு ஒரு மனிதனை முழுமனிதனாக்கும்' என்பது இன்னும் இந்த உலகத்தில் நிகழாமலேயே இருக்கிறது.

 எனவே வாசிப்பதோடு மாத்திரம் நின்று விடாமல் வாசித்த விடயத்தை 'மறுவாசிப்பு' செய்வது இங்கு அவசியப்படுகிறது. ஒரு தடவை வாசித்த நூலை/பிரதியை கூட திரும்பவும் வாசிக்கும் போது முதல் முறையாக கிடைத்த அறிவை விட புதிய புரிதல் கிடைக்கும். நாளாந்தம் வாசிக்க வேண்டும் என்பதற்காக வெறுமனே காலையில் இருந்துமாலை வரை வாசிக்காமல் வாசிப்பு என்பதை ஒரு உணர்வாகவும் உழைப்பாகவும் எடுத்துக்கொண்டு அதனைப் பழக்கப்படுத்திக்கொண்டு அதனை மறுவாசிப்பு என்பதனூடாக அர்த்தப்படுத்தப்பட வேண்டும். அத்தகைய வாசிப்பின் போது பெற்றுக்கொண்ட 'தகவல்கள்' ஒரு மனிதனுக்குள் எப்பொழுது 'அறிவுபூர்வமாக' அடங்குகின்றதோ அப்போதே ஒரு மனிதன் முழு மனிதனாவான்.